จะพบว่าเจ้าแค่ต้องใช้พลังปราณเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ในการร่ายเวทวิชาที่เคยต้องใช้พลังปราณมากมาย” ผูเยานิ่งไปอึดใจหนึ่ง ค่อยเพิ่มอีกประโยค “เศรษฐีที่ร่ำรวยที่สุด ในระยะเริ่มแรก พวกมันก็เคยประหยัดเช่นนี้เหมือนกัน”ถ้อยคำอันยืดยาวและสมเหตุสมผลก่อนหน้านี้ ทำเอาจั่วม่อเกือบจะเคลิ้มอย่างไม่อาจควบคุมได้ ภาพลักษณ์ของผูเยาก็ดูเหมือนจะยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แต่พอเพิ่มประโยคสุดท้ายเข้ามาเท่านั้น ก็หดกลับไปเป็นรูปเดิมในทันทีบ๊า! เจ้ากากของเสียผู้นี้นี่!ในฐานะที่ตกเป็นเหยื่อ จั่วม่อเดือดพล่านด้วยความพิโรธโกรธแค้น อย่างไรก็ตามในใจมันยังคงครุ่นคิดอย่างลึกซึ้งถึงสิ่งที่ผูเยากล่าวมา…หลี่อิงฟั่งพบว่าสถานการณ์ของศิษย์น้องจั่วม่อในวันนี้ดูเหมือนจะไม่ปกติ ความเร็วในการแปรสภาพวัตถุดิบของมันชะลอตัวลงอย่างเห็นได้ชัด และหลังจากแปรสภาพเสร็จสิ้นในแต่ละครั้ง มันจะนั่งมึนงงอยู่ที่นั่นครู่หนึ่ง จั่วม่อเมื่อหลายวันก่อนกับจั่วม่อในวันนี้ราวกับบุคคลสองคนที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เป็นเพราะมันทำกำไรจิงสือได้มากพอแล้วหรือไม่? นางอดคิดเช่นนี้ไม่ได้ ศิษย์น้องสมควรพักผ่อนบ้างก็ดี หลายวันมานี้ ศิษย์น้องได้รับจิงสือมากมายเท่าใด ไม่มีผู้ใดทราบกระจ่างยิ่งกว่านางอีกแล้วกระทั่งถึงตอนนี้ นางยังแทบไม่อยากจะเชื่อว่าศิษย์น้องผู้แข็งกระด้างและเยือกเย็นผู้นี้ จะมีความสามารถในการทำกำไรจิงสืออย่างน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ จิงสือที่มันหามาเพ
