าย ในเมื่อพลังบำเพ็ญเพียรของเจ้าก้าวหน้าช้า ไฉนไม่เพิ่มความสามารถในการควบคุมพลังปราณของเจ้าแทนเล่า?” ผูเยาดวงตาสาดประกายเย่อหยิ่งวูบหนึ่ง “หากเจ้าสามารถควบคุมพลังปราณปราณได้อย่างแม่นยำ ด้วยปริมาณพลังปราณเท่ากัน เจ้าย่อมสามารถใช้เวทวิชาได้มากกว่าเดิม อย่าอิจฉาที่ผู้อื่นมีจิงสือมากกว่าเจ้า เจ้าเพียงแค่ต้องใช้จิงสือแต่ละชิ้นให้เคร่งครัด เหมือนกับเดินอยู่บนคมมีดเท่านั้น”“การควบคุมที่แม่นยำ?” จั่วม่อเข้าใจในทันที เมื่อตอนที่มันยังอยู่ในด่านเลี่ยนชี่ นี่เป็นปัญหาที่มันมักจะครุ่นคิดอยู่บ่อยๆ เนื่องเพราะมันต้องการใช้เคล็ดเมฆฝนหล่นรินในทุ่งปราณหลายแห่ง หรือในตอนที่มันเริ่มหลอมกลั่นโอสถครั้งแรกก็เคยประสบปัญหาพลังปราณไม่พอใช้ จนต้องฝึกฝนการควบคุมพลังปราณมาบ้างแล้ว เช่นเดียวกับคำกล่าวของผูเยา มันต้องใช้พลังปราณทุกหยาดหยดให้มีประสิทธิภาพและเกิดประโยชน์สูงสุด อย่างไรก็ตาม หลังจากเข้าสู่ด่านจู้จี ชีวิตของมันก็เติบโตและมั่งคั่งขึ้นอย่างรวดเร็วอีกทั้งไม่ค่อยเผชิญปัญหาพลังปราณไม่เพียงพออีก มันค่อยๆ เคยชินและละเลยปัญหานี้ไป“ถูกแล้ว! อย่างเช่นการแปรสภาพและกลั่นกรองวัตถุดิบที่เจ้ากระทำในวันนี้ เจ้าต้องใช้พลังปราณอย่างเคร่งครัด ราวกับอยู่บนคมมีด สิ่งที่สามารถทำได้ด้วยพลังปราณเล็กๆ เพียงเส้นเดียว เจ้าก็ไม่สมควรใช้สองเส้น เมื่อเจ้าสามารถควบคุมทุกเส้นสายพลังปราณได้อย่างแม่นยำถึงจุดที่เล็กละเอียดที่สุด เจ้า
