จากที่ใด?” เหวยเสิ้งอดไม่ได้ ยกสุราขึ้นซัดไปอีกสองสามอึกจั่วม่อเมามายอยู่บ้าง “ฮี่ฮี่ นี่มาจากเหลาสุราหวังโส่ว ผู้เฒ่าหวังต้องการซื้อเม็ดยาอีกาทองคำของข้า ในเมื่อศิษย์พี่กลับมาแล้ว จะขาดสุราได้อย่างไร? ข้าจึงไปเสาะหาจากมันสักเล็กน้อย”“ฮ่าฮ่า! ประเสริฐ ประเสิรฐยิ่ง!” เหวยเสิ้งแหงนหน้า ยกสุรากรอกลงไปอีกชุดใหญ่หลี่อิงฟั่งนั่งอยู่ในลานด้านล่าง ส่ายศีรษะอย่างอ่อนอกอ่อนใจ ศิษย์พี่เหวยเสิ้งปกติสงบเยือกเย็น กับศิษย์น้องจั่วม่อซึ่งกระด้างเฉยชา เมื่อดื่มสุราลงไป พวกมันคล้ายเปลี่ยนไปเป็นคนละคน“ศิษย์พี่ออกมาทันเวลางานประลองชุมนุมวิจารณ์กระบี่พอดี ครั้งนี้มียอดฝีมือมากมาย ข้าเคยพบพานบุคคลที่น่าตื่นตาตื่นใจหลายคน” จั่วม่อเหลือกตา กล่าวอย่างเมามาย “แต่จะอย่างไรศิษย์พี่ก็ต้องพิชิตพวกมันได้อย่างสบาย ทุบตีพวกมันจนกองลงไปกับพื้น!”มองไปยังทีท่าสัตย์ซื่อของจั่วม่อ เหวยเสิ้งระเบิดเสียงหัวร่อกระหึ่ม “ประเสริฐ! ทุบตีพวกมันจนกองกับพื้น!”จั่วม่อหัวร่อฮิฮะ ยกสุราขึ้นดื่มมากกว่าเดิม ถือไหสุราค้างไว้ ทันใดนั้นกลายเป็นเงียบงันเห็นอาการผิดปกติของจั่วม่อ เหวยเสิ้งถามอย่างห่วงใย “ศิษย์น้องมีอะไรกังวลในใจ?”จั่วม่อเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามออกมา “ศิษย์พี่ ท่านเห็นว่าผู้คนมีชีวิตอยู่เพื่อสิ่งใด?”“ผู้คนมีชีวิตอยู่เพื่อสิ่งใด?” เหวยเสิ้งยืดหลังขึ้นโดยไม่รู้ตัว สายตามองไปยังที่ห่างไกล “ข้าไม่ทราบว่าผู้อื่นอยู่เพื่อสิ่งใ
