ด แต่ในความเห็นของข้านั้นง่ายดายมาก ข้าต้องการชมดูว่ากระบี่เล่มนี้ เมื่อบรรลุถึงจุดสูงสุดแล้ว จะเป็นเช่นไร““จุดสูงสุดของกระบี่?” จั่วม่อพึมพำ ดวงตาของมันก็ทอดมองไปไกล นั่งอยู่บนหลังคา พวกมันสามารถมองเห็นทิวทัศน์งดงามยามราตรีของตงฝู เห็นแสงไฟอันไกลโพ้น และแทบจะสำเหนียกถึงเสียงร้องเรียกจางๆ มันสะบัดศีรษะแรงๆ “เมื่อก่อน ข้าต้องการมีชีวิตที่สุขสบายกว่าเดิม ดังนั้นข้าศึกษาร่ำเรียนเพื่อเป็นเกษตรกรปราณ แต่ยามนี้ ข้าต้องการจะแข็งแกร่งขึ้น”“แข็งแกร่งขึ้น?” เหวยเสิ้งหันมามองอย่างแปลกใจ “ทำไม?”จั่วม่อในน้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความขมขื่น “เพื่อค้นหาสิ่งที่ข้าทำหายไป และสิ่งที่ข้าไม่อาจลืม” มันไม่ได้บอกศิษย์พี่เรื่องที่โฉมหน้ากับความทรงจำของมันถูกคนลบทิ้ง หากศิษย์พี่ทราบ เกรงว่าศิษย์พี่จะต้องมีโทสะ นี่เรื่องส่วนตัวของมัน ไม่จำเป็นต้องให้ศิษย์พี่มาคอยห่วงกังวลเหวยเสิ้งปลอบโยนมัน “ไม่ต้องใจร้อน ศิษย์น้อง ท้ายที่สุดเจ้าก็จะต้องจดจำอดีตของเจ้าได้” จั่วม่อสูญเสียความทรงจำ ในสำนักกระบี่สุญตาไม่มีผู้ใดไม่ทราบ เหวยเสิ้งเข้าใจว่าวันนี้จั่วม่อโศกเศร้าเพราะนึกถึงเรื่องนี้เอง“ฮ่าฮ่า ใช่แล้ว ที่จะมา ย่อมต้องมา! วันนี้เป็นการพบกันอีกครั้งของพวกเราพี่น้องข้าไม่ควรกล่าวเรื่องเศร้าเช่นนี้จริงๆ! มาๆ มาดื่มกันเถอะ!” จั่วม่อยกไหสุรา กระดกเข้าไปอึกใหญ่“ฮ่าฮ่า!” เหวยเสิ้งยิ้มกว้าง ยกไหสุราขึ้นเช่นกัน “ดื่ม!”
