กความแค้นระหว่างเผ่าพันธุ์แล้ว แรงจูงใจส่วนใหญ่ยังมาจากผลกำไรอย่างไรก็ตาม การล่าอสูรเปียมล้นภยันตรายมากเกินไป แต่ผลกำไรกลับไม่มากนักดังนั้นการเลี้ยงสัตว์ปราณจึงเป็นที่นิยม เหล่าสัตว์ปราณอาจมีคุณสมบัติไม่เทียบเท่าอสูรปิศาจ มิหนำซ้ำชิ้นส่วนร่างกายของสัตว์ปราณก็ไม่ใช่วัตถุดิบระดับสูง แต่เมื่อเทียบด้านปริมาณและต้นทุนที่ย่อมเยา แม้แต่สำนักเล็กๆ ดังเช่นสำนักกระบี่สุญตายังมีคอกสัตว์ของตนเองโดยเฉพาะ นี่สามารถเห็นได้ว่าการเพาะเลี้ยงสัตว์ปราณแพร่หลายมากเพียงใดผูเยาเรียกร้องคุณภาพของวัตถุดิบสูงมาก ทั้งหมดต้องมาจากอสูรปิศาจ ไม่ใช่สัตว์ปราณ นี่เป็นสาเหตุว่าเหตุใดจั่วม่อใช้เงินไปจนหมด วัตถุดิบที่มาจากอสูรปิศาจไม่มีชิ้นใดราคาถูกแต่…จั่วม่อมองไปยังสิ่งของแปลกประหลาดบนโต๊ะ ในใจสั่นสะท้าน รู้สึกคล้ายว่าพวกมันกำลังจะประกอบพิธีมนต์ดำ เลือดเนื้อและอวัยวะพิลึกกึกกือเหล่านี้เป็นเครื่องบูชายัญ มันศึกษาค้นคว้าค่ายกลและเคล็ดวิชาอยู่เป็นประจำ แต่ไม่เคยมีสิ่งใดน่าหวาดหวั่นขวัญผวาเท่านี้“ไม่มีของดีเลยจริงๆ เราคงได้แต่ต้องอลุ้มอล่วยแล้ว” ผูเยาบ่นพึมพำ สีหน้าอับจนปัญญาอยู่บ้าง “ของเหล่านี้แทบจะไม่สามารถสร้างแผนผังปิศาจชั้นต่ำสุดได้เลยด้วยซ้ำ”“แผนผังปิศาจ?” จั่วม่อรีบถาม ผลักความหวาดกลัวออกไปจากใจ“เรื่องนี้อธิบายแล้วซับซ้อนไม่น้อย” ผูเยาหยิบวัตถุดิบบางชิ้นขึ้นมาส่องๆ ดู พลางกล่าวสืบต่อ “เจ้าจะคิดเสียว่าเป็นค่ายก
