ลประเภทหนึ่งก็ได้ ค่ายกลตามธรรมชาติ มันเป็นค่ายกลที่สร้างจากเลือด เนื้อ หนัง ขน และพลังชีวิตของเผ่าปิศาจ ฮึ่ม ฮึ่ม ซิวเจ่อปรารถนาจะไขรหัสอันลึกลับนี้ตลอดมาเลยละ แต่กลไกอันเกี่ยวพันถึงความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์เช่นนี้ จะถูกชำแหละออกมาง่ายดายปานนั้นได้อย่างไร”“เช่นนั้นเรากำลังจะทำอะไรกันเล่า?”“อย่าโง่น่า เรื่องง่ายๆ พรรค์นี้ยังต้องถามข้าด้วย?” ผูเยามองจั่วม่อเหมือนมองคนปัญญาอ่อน “แน่นอนว่าเราจะสร้างแผนผังปิศาจบนร่างเจ้า”“สร้างแผนผังปิศาจ? แผนผังปิศาจก็สามารถสร้างขึ้นด้วย? ไหนเจ้าว่าไม่มีผู้ใดชำแหละกลไกนี้ออกมาได้?” จั่วม่อแปลกใจอย่างยิ่ง“พวกมันไม่สามารถ ไม่ได้หมายความว่าข้าไม่สามารถ” ผูเยาแค่นเสียง กล่าวอย่างเย่อหยิ่ง “ในปีนั้น…” ทันใดนั้นมันคล้ายฉุกใจคิดอันใด และปิดปากสนิท ไม่ยอมกล่าวสืบต่อผูเยาไม่ปรารถนาจะเล่า จั่วม่อแม้กระหายใคร่รู้ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากถาม มันพลันเปลี่ยนเรื่อง ชี้ไปยังพืชหญ้าปราณที่กองสุมกัน ถามว่า “หญ้าปราณเหล่านี้เล่า? นี่ก็เอาไว้สร้างแผนผังปิศาจด้วย?” วัตถุดิบบนโต๊ะแยกออกเป็นสองกองอย่างเห็นได้ชัดฟากหนึ่งเป็นพืชหญ้าปราณ อีกฟากเป็นชิ้นส่วนร่างกายของอสูรปิศาจ“นี่เป็นอีกเรื่องหนึ่งสำหรับเจ้า” ผูเยาหัวร่อฮี่ฮี่ อธิบายอีกประโยคว่า “สิ่งที่น่าสนใจมาก”“อ้อ” จั่วม่อผงกศีรษะเป็นเชิงรับรู้ แต่ไม่ได้เข้าใจอันใดเลย ทันใดนั้นมันรู้สึกว่าเปลือกตาหนักอึ้ง ง่วงนอนเหลือเกิน…“อย่าได้
