ลืมเลือน!”“แม้ในยามตาย ท่านก็ต้องไม่ลืม!”มันฝันอีกแล้ว จั่วม่อทอดถอน มันเป็นเหมือนผู้ชมดูอยู่ด้านข้างกระดาน เฝั้าดูความฝันของตนเอง มันทราบดีว่าไม่มีประโยชน์ที่จะกล่าววาจา ไม่มีผู้ใดตอบคำมัน หรือไม่ก็ความฝันนี้แค่อยากจะทิ้งคำถามไว้ให้กับมันเท่านั้นมันกำลังรอคอยที่จะตื่นขึ้นมาเมื่อจั่วม่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาทรงเสน่ห์ของผูเยาเป็นลำดับแรก“ยินดีต้อนรับกลับมา!” ผูเยายิ้มบางๆ แฝงความนัยไว้ลึกล้ำจั่วม่อลุกขึ้นนั่ง รู้สึกเจ็บร้าวไปทั้งร่างในทันที ทุกส่วนของร่างกายดูเหมือนจะมีบาดแผล มันยังได้กลิ่นเหม็นของเลือดในอากาศ“สำเร็จหรือไม่?” จั่วม่อพอกล่าวออกมาก็ผวาเสียงตัวเอง น้ำเสียงมันแหบแห้งสนิทสิ้นดี“สำเร็จ? ข้าอับอายมากที่จะใช้ถ้อยคำสูงส่งเช่นนั้นมาบรรยายผลงานขยะนี่ แต่ก็ไม่มีทางอื่นอีกแล้ว เจ้ายากจนมากเกินไป สิ่งที่เจ้าใช้ยังเป็นเงินของข้า เจ้าต้องส่งคืนจิงสือของข้าโดยเร็วที่สุด” ผูเยากล่าวอย่างเหยียดหยามเล็กน้อยเห็นจั่วม่อกัดฟันอย่างเจ็บปวด ผูเยาดูสุขสราญยิ่ง “ข้าใส่แผนผังปิศาจที่เรียบง่ายมากลงไปในร่างเจ้า อ้อ แผนผังปิศาจอันนี้ข้าพบในร่างของปิศาจแรดทองแดง ทั้งโบราณและเรียบง่ายมาก สามารถดูดซับปราณธรรมชาติรอบข้างและเสริมสร้างสังขารของเจ้าโดยอัตโนมัติ ร่างกายของเจ้าจะปรากฏสีทองแดง แต่ในเมื่อเจ้าฝึกปรือวัชรสูตรน้อย เจ้าสามารถใช้มันปิดบัง ไม่มีใครสามารถมองเห็นได้ ”จั่วม่อดิ้นรน
