พิ่งด่วนดีใจไป ข้าไม่เคยสร้างแผนผังปิศาจและปลูกเมล็ดพันธุ์อสูรนี้ให้กับผู้ใดมาก่อน หากมีผลข้างเคียงใดๆ เจ้าจะต้องพึ่งพาตนเอง เวลานี้เจ้าจะต้องรีบศึกษาร่ำเรียนวิชาค่ายกลทันที อย่าลืมว่า ต่อให้ความเร็วในการสูบกลืนปราณธรรมชาติจะรวดเร็วเพียงใด แต่หากเจ้าเก็บกักไว้ในร่างกายไม่ได้ ทั้งหมดก็ไร้ค่า”จั่วม่อจากปลาบปลื้มยินดี ค่อยๆ ปรับจิตใจให้เยือกเย็นลงผูเยากล่าวไม่ผิด เวลานี้อัตราดูดซับปราณธรรมชาติเพิ่มขึ้นหลายเท่า แต่หากมันไม่มีปัญญาแก้ปัญหาเรื่องการเก็บกักพลังปราณ ก็ไร้ประโยชน์อย่างแท้จริง“จงศึกษาค้นคว้าวิชาค่ายกล” ผูเยาสำทับอย่างจริงจัง ซึ่งหาได้ยากยิ่ง “เวลานี้ เจ้าจะต้องศึกษาแต่ค่ายกลเท่านั้น”“ศึกษาแต่ค่ายกลเท่านั้น?” จั่วม่อสับสนงุนงงอยู่บ้าง มันรู้สึกว่าถ้อยคำของผูเยาแน่วแน่เด็ดขาดมากเกินไป“ถูกต้อง” ผูเยาอธิบายเพิ่มเติม “ไม่ว่าจะเป็นวิชาหลอมกลั่นโอสถหรือเคล็ดวิชากระบี่ ก็เป็นเฉกเช่นเดียวกันกับเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียร แก่นแท้ของพวกมันล้วนไม่พ้นวิชาค่ายกล เจ้าจะต้องเรียนรู้ด้วยตัวเจ้าเอง วิชาค่ายกลของซิวเจ่อกว้างไพศาล ล้ำลึกและซับซ้อนเกินไป ทั้งยังแตกต่างไปจากความเข้าใจของพวกเราเผ่าอสูรอย่างสิ้นเชิงหลายสิ่งหลายอย่างเราไม่มีปัญญาเข้าใจได้”“เจ้าเนี่ยนะไม่เข้าใจวิชาค่ายกล?” จั่วม่อรู้สึกเหลือเชื่อ แม้ว่ามันจะคิดว่าผูเยาเป็นเพียงอสูรโง่ แต่ในเรื่องของมรรคาแห่งการบำเพ็ญเพียร หนึ่งผูเยายังร้ายก
