าจกว่าร้อยจั่วม่อรวมกันเสียอีก หากกระทั่งผูเยายังไม่มีปัญญาเข้าใจ แล้วตัวมันไหนเลยจะเรียนรู้วิชาค่ายกลได้?ผูเยามีสีหน้าหนักหน่วงที่หาได้ยากมาก มันกล่าวบางสิ่งที่จั่วม่อไม่เข้าใจ “นี่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับวิธีการหรือสติปัญญา แต่เป็นเรื่องของศรัทธา”แม้ว่าจั่วม่อจะไม่เข้าใจ แต่มันรู้สึกว่าเวลากล่าวถึงเรื่องนี้ ผูเยาเคร่งขรึมจริงจังเป็นอย่างยิ่ง สมควรเป็นสิ่งที่จริงจังที่สุดเท่าที่ผูเยาเคยกล่าวมา มันจารึกประโยคนี้ไว้ในใจอย่างเงียบเชียบ“เช่นนั้นเจ้าเข้าใจวิชาหลอมกลั่นโอสถหรือไม่? เคล็ดวิชากระบี่เล่า?” จั่วม่อยังคงลังเลปนสงสัยใคร่รู้เล็กน้อยผูเยาในที่สุดก็หมดความอดทนกับจั่วม่อ “เจ้าปัญญาอ่อน ข้าก็บอกแล้วว่าพวกมันทั้งหมดยังคงเป็นค่ายกล อย่าหลงกลเพียงลักษณะภายนอกของพวกมันเป็นอันขาดอย่างไรก็ตาม จำไว้ เจ้าจะต้องมุ่งเน้นไปยังวิชาค่ายกลเท่านั้น”“ข้าไม่มีม้วนหยกวิชาค่ายกลเสียหน่อย…” จั่วม่อกล่าวเสียงอ่อนแอผูเยาผายมือแสดงท่าไม่รับผิดชอบ “เรื่องนี้ข้าก็ไม่สามารถช่วยได้เช่นกัน”ทันใดนั้นเห็นผูเยาแย้มยิ้มอย่างลี้ลับ จั่วม่อพลันหัวใจเย็นเฉียบ จริงดังคาด ได้ยินเสียงผูเยากล่าวเป็นงานเป็นการว่า “เอาละ ข้าคิดว่าเราจำเป็นต้องกล่าวถึงเรื่องค่าตอบแทนของข้าแล้ว”
