ดจั่วม่อก้มหน้าครุ่นคิด ผูเยาก็ไม่ได้เร่งรัดมัน นั่งพักผ่อนตามสบายอยู่บนปั้ายหินสุสานด้วยเหตุผลบางประการ จั่วม่อสังหรณ์ว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะเปลี่ยนแปลงชีวิตมันทั้งยังจะมีอิทธิพลต่อชีวิตของมันไปตลอดกาล มันไม่แน่ใจว่าไฉนจึงมีความรู้สึกเช่นนั้นมันเคยเรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างจากผูเยา แต่ไม่เคยบังเกิดความรู้สึกเช่นนี้มาก่อนสังหรณ์นี้ทั้งรุนแรงและชัดเจนเป็นอย่างยิ่งจั่วม่อลังเลทุกวันนี้ชีวิตมันสุขสบายไม่น้อย แม้ว่ายังมีเรื่องกังวลกับจิงสืออยู่บ้าง แต่ทุกอย่างก็กำลังพัฒนาไปในทางที่ดี มันก้าวหน้าขึ้นทีละขั้นๆ แต่ละวันเต็มเปียมจนล้น หากสถานการณ์ยังดำเนินไปเช่นนี้อย่างต่อเนื่อง อีกหน่อยมันจะไม่ต้องวิตกเรื่องจิงสืออีกและสามารถมีชีวิตสำราญบานใจ มันยังมีตำแหน่งที่ไม่เลวเลยในสำนักมันสามารถศึกษาพืชปราณ มันสามารถศึกษาวิชาหลอมกลั่นโอสถ มันสามารถ…แต่ความฝันหลายครั้งหลายหนและถ้อยคำอันซ้ำซากนั้นเล่า? แล้วชะตากรรมนั้นเล่า? พวกมันคล้ายจะชักนำจั่วม่อไปยังทิศทางอื่นโดยไม่ได้ตั้งใจอยู่ตลอดเวลา ถูกเปลี่ยนรูปโฉม ถูกล้างความทรงจำ ร่างกายของมันยังคงแบกรับอดีตอันโหดร้ายที่ไม่อาจลบเลือน…ศีรษะก้มต่ำ จั่วม่อกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อยสิ่งใดที่มันปรารถนา?สิ่งใดที่มันไม่อาจหลบหนี?
