มงมุมโลหิตให้ความกดดันของความตายอย่างที่มันไม่เคยพบพาน สัญชาตญาณบังคับให้มันรีดเค้นพลังปราณสุดชีวิต!มันหลงลืมไปเรียบร้อยแล้วว่านี่เป็นแค่การประลอง ซ้ำยังลืมข้อตกลงหนึ่งกระบวนท่าไปเสียสิ้นพลังปราณทุกหยาดหยดในร่างโคจรไปยังกระบี่หยดน้ำอย่างบ้าคลั่ง จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้พุ่งทะยานขึ้นเป็นลำดับ ลึกลงไปในหัวใจแฝงความกลัวตายไว้อย่างล้นเหลือ พัวพันกันดุจฝาแฝดที่แยกไม่ออก ปลุกเร้าจั่วม่ออย่างลึกซึ้ง สติปัญญาและความมีเหตุผลทั้งมวลสลายหายไปสิ้น วินาทีนี้หลงเหลือเพียงสัญชาตญาณดั้งเดิมที่สุดของสิ่งมีชีวิต เป็นสัญชาตญาณแห่งการต่อสู้ สัญชาตญาณแห่งการดิ้นรนเอาชีวิตรอด!ไม่ทราบตั้งแต่เมื่อใด จั่วม่อลอยตัวเงียบงันอยู่กลางอากาศแต่ฉากต่อไป บันดาลให้ทุกผู้คนตกตะลึงพรึงเพริด“นั่น…นั่นมันอะไร?” เอี้ยนหมิงจื่อตะกุกตะกักถามหูซานใบหน้าเต็มไปด้วยความแตกตื่น พึมพำคล้ายไม่รู้เนื้อรู้ตัว “เป็นไปไม่ได้…นี่ไม่สามารถเป็นไปได้…”เถาซูเอ๋อร์หน้าซีดขาวดุจกระดาษ ศิษย์พี่หวังซึ่งนั่งอยู่บนพื้นเผ่นผลุงขึ้นมา เบิกตามองจั่วม่ออย่างไม่อยากเชื่อสายตา เหวินเฟยผู้กำลังชมดูอย่างตั้งอกตั้งใจก็สีเปลี่ยนแปรเปลี่ยนอย่างกะทันหัน หลินเอวี่ยนที่อยู่ไม่ไกล ก็จ้องเขม็งอย่างตกใจ ซิวเจ่อหมวกดำผู้ยืนหยัดแน่วนิ่งก็สะท้านขึ้นทั้งร่าง ประหนึ่งสายลมดุดันกระโชกผ่านแม้แต่ฉางเหิงผู้ยืนอยู่หลังแมงมุมโลหิตอย่างเย็นชา ยังถึงกับตะลึงลานเห็นรอบกายจั่วม
