ติยินดีฉางเหิงคนคึกคักแจ่มใส เวลานี้มันทะลวงผ่านกำแพงอุปสรรคที่ติดค้างอยู่เป็นเวลานานไปได้อย่างราบลื่น ในที่สุดเข้าสู่ด่านหนิงม่าย! หลังจากนั้นสักครู่ มันมองไปยังทิศทางที่จั่วม่อหายลับไป บนใบหน้าฉายแววขบขันจางๆซิวเจ่อสวมหมวกดำเขม้นมองฉางเหิงอยู่ชั่วอึดใจ จากนั้นหมุนตัวจากไปบนหลังห่านจะงอยเทา จั่วม่อใบหน้าเป็นสีเทาซีด เสื้อผ้าอาบย้อมไปด้วยเลือด ในการปะทะครั้งสุดท้ายมันได้รับบาดเจ็บสาหัส จนกระอักเลือดออกมาหลายครั้ง และเพื่อหลบหนีออกมาให้เร็วที่สุด ยังฝืนโคจรพลังปราณ อาศัยปราณอึดสุดท้ายพาตัวเองมุ่งไปยังสถานที่ที่มันทิ้งห่านจะงอยเทาเอาไว้ นี่เป็นเหตุให้อาการบาดเจ็บของมันทรุดหนักกว่าเดิม ในสติอันเลือนรางของมันหลงเหลือเพียงความคิดเดียว …กลับไปยังสำนักให้เร็วที่สุดบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ จั่วม่อรู้สึกร่างกายหนักอึ้งขึ้นเป็นลำดับ นอนเหยียดยาวไม่ไหวติงอยู่บนหลังห่านจะงอยเทา สุดท้ายสิ้นสติไปห่านจะงอยเทาคล้ายล่วงรู้ว่าเรื่องราวหนักหนาสาหัส มันเร่งกระพือปีกไม่คิดชีวิตบินตรงไปยังสำนักกระบี่สุญตาอย่างบ้าคลั่งทันใดนั้น แสงห้าสีพุ่งออกมาจากอกของจั่วม่อ ท่ามกลางกลุ่มแสงห้าสี พลังงานสีเขียวเส้นหนึ่งลอยออกมา แทรกซึมเข้าไปตามเส้นชีพจรปราณ จากนั้นกระจายไปตามแขนขาและอวัยวะทั้งหมดของจั่วม่อในทะเลแห่งจิตสำนึก ผูเยาทอดตามองภาพเหตุการณ์นี้อย่างสนอกสนใจ“น่าสนใจกระไรเช่นนี้ อยากลองชำแหละดูเสียจริงๆ อ้า…”
