างเหิงหลับตา มือขวายกขึ้นแตะแหวนทองแดงตรงระหว่างกระดูกไหปลาร้าจากนั้นมันกระทำในสิ่งที่ทำให้ผู้คนตกตะลึง…มันค่อยๆ ดึงแหวนออกมา!ซี่!ที่ติดกับแหวนทองแดงเป็นใบกระบี่สีแดงเลือด กระบี่ถูกดึงออกจากเลือดเนื้อตรงทรวงอกของฉางเหิงอย่างแช่มช้าฉางเหิงบนใบหน้าไม่ปรากฏความเจ็บปวดแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม สีหน้ามันกลับดูอ่อนโยนและมึนเมาอยู่บ้างจั่วม่อขนหัวลุกซู่ เบิกตามองภาพกระหายเลือดตรงหน้าตาไม่กระพริบ ไม่ใช่แค่เพียงจั่วม่อ แต่เหล่าผู้ชมดูรอบบริเวณล้วนมีสีหน้าหวาดหวั่นพรั่นพรึง บางคนที่ขี้ขลาดอยู่สักหน่อย ถึงกับวิ่งไปด้านข้าง โก่งคออาเจียนออกมาหมดไส้หมดพุง“โหดเหี้ยม…เกินไปแล้ว…” เอี้ยนหมิงจื่อตัวสั่นสะท้าน กล่าวอย่างตื่นเต้นเร้าใจทันทีที่กระบี่สีแดงเลือดเล่มนี้ถูกดึงออกจากร่างกายของฉางเหิงหมดทั้งเล่ม ความกลัวก็เจาะลึกเข้าไปในไขกระดูกของผู้คน นี่เป็นกระบี่ที่แปลกพิสดารเป็นอย่างยิ่ง ตัวกระบี่ไม่ยาวนัก เพียงหนึ่งฉื่อเท่านั้น กว้างสองชุ่น ตลอดทั้งเล่มเป็นสีแดงเลือด ไม่มีด้ามกระบี่ ไม่มีโกร่งกระบี่ มีเพียงใบมีดสีแดงเลือดที่เชื่อมต่อโดยตรงกับแหวนทองแดงแหวนทองแดงวงนั้นขนาดพอดีที่จะสวมใส่ลงบนนิ้วมือที่น่าประหลาดคือบนร่างของฉางเหิงไม่มีบาดแผลใดๆ จุดกึ่งกลางกระดูกไหปลาร้านั้นเรียบสนิทและไม่มีริ้วรอยแม้แต่น้อยฉากตรงหน้าเป็นเพียงบุรุษหนุ่มถือกระบี่บินพิสดารเล่มหนึ่ง แต่ทุกคนที่ได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
