แน่นอนว่าไม่อาจลืมเลือนได้ลง ภาพนั้นเต็มไปด้วยความแปลกประหลาดและดุร้ายกระหายเลือดฉางเหิงลืมตาขึ้นมา สีหน้าปกติเฉยชา แม้แต่น้ำเสียงก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย“กระบี่แหวนเล่มนี้เรียกว่าแมงมุมโลหิต”จั่วม่อรู้สึกผิวหนังชาซ่านไปทั้งร่าง ดุจดั่งกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดเท่าที่มันเคยพบมา มือที่กุมกระบี่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่ออย่างช่วยไม่ได้หากก่อนหน้านี้แรงกดดันที่ฉางเหิงทำให้มันรู้สึก สามารถกล่าวได้ว่าเลือนรางแต่คงอยู่ในทุกหนทุกแห่ง เช่นนั้นฉางเหิงที่ถือกระบี่แมงมุมโลหิต ก็ให้ความรู้สึกกดดันหนักหน่วงดุจทะเลโลหิต ปราศจากช่องว่างให้หลบหนี! การเปลี่ยนแปลงแรงกดดันอย่างฉับพลันเช่นนี้ หากเป็นคนจิตใจอ่อนแอ อาจพังทลายลงโดยไม่ต้องต่อสู้ จั่วม่อรู้สึกดุจเห็นภาพมายา ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในสายตา ค่อยๆ ถูกย้อมด้วยชั้นสีแดงดุจโลหิตจั่วม่อกุมกระบี่หยดน้ำกระชับแน่นตามสัญชาตญาณ กระบี่พลันส่งเจตจำนงวารีอันอบอุ่นอ่อนโยนผ่านเข้ามาในร่างมัน แม้ว่าเจตจำนงวารีขุมนี้บางเบาจนแทบสัมผัสไม่ได้แต่ในเวลาเช่นนี้ กลับช่วยบรรเทาความตึงเครียดในใจมันได้ไม่น้อยผิดท่าแล้ว! หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป มันจะพ่ายแพ้โดยยังไม่ทันได้ต่อสู้!จั่วม่อหลับตาลง หยุดลมหายใจทางจมูก โคจรเคล็ดบำเพ็ญสูดปราณก่อนกำเนิดพลังปราณในร่างเริ่มพลุ่งพล่านดุเดือด จิตสำนึกเริ่มมีชีวิตชีวาโดยไม่รู้ตัว ความประหวั่นพรั่นพรึงในใจค่อยๆ ลดน้อยลง หัว
