จากหยก จั่วม่อปรารถนาจะกระชากมันลงมา แล้วลากกลับบ้าน จากนั้นนำไปขายเป็นจิงสือ!เยือกเย็นไว้ ข้าต้องเยือกเย็นเข้าไว้! จั่วม่อพร่ำเตือนตัวเองซ้ำๆนึกทบทวนแผนการที่มันวางไว้ก่อนหน้านี้…ศิษย์พรรคอัจฉริยะปราณหลายคนได้สังเกตเห็นคนแปลกหน้าที่มีพฤติกรรมประหลาดผู้นี้ตั้งแต่แรก“เฮ้ เจ้าทำอะไร?” ศิษย์พรรคอัจฉริยะปราณผู้หนึ่งตวาด ขมวดคิ้วนิ่วหน้า “ไม่ทราบหรือไรว่าที่นี่คือพรรคอัจฉริยะปราณ?” มันกวาดตามองจั่วมองขึ้นๆ ลงๆ จากนั้นกล่าวอย่างดูถูก “สำนักเรามีกฎ คนที่แต่งกายไม่ดี ไม่สามารถเข้ามาได้!”ศิษย์พรรคอัจฉริยะปราณอีกผู้หนึ่งกล่าวอย่างไม่พอใจ “ศิษย์น้อง ไยต้องเปลืองวาจาสนทนากับมัน เพียงแค่จับโยนออกไปก็พอ!”เหล่าลูกสมุนตัวจ้อยเอ๋ย จั่วม่อย่อมไม่ยึดถือเป็นจริงเป็นจัง ไม่ต้องกล่าวถึงอื่นใดลำพังแค่สิ่งของที่สวมใส่ในร่างกายของพวกมันทั้งสอง รวมกันทั้งหมดยังไม่มีมูลค่าเพียงพอให้จั่วม่อสนใจ มันคร้านจะยุ่งเกี่ยวกับคนเหล่านี้ จึงตัดบทอย่างไม่แยแสว่า“เรียกเหวินเฟยออกมา!”ศิษย์พรรคอัจฉริยะปราณทั้งสองสีหน้าแปรเปลี่ยน หนึ่งในนั้นยังตำหนิ “เจ้ากล้าเรียกหาศิษย์พี่เหวิน…”“ข้าจั่วม่อแห่งสำนักกระบี่สุญตา” จั่วม่อขัดจังหวะอย่างเฉื่อยชาเสียงตำหนิขาดหายไปในฉับพลัน ใบหน้าของพวกมันเผือดสีลง“ผีดิบจอมลอกคราบ…” ทั้งสองสบตากันวูบ ผู้ที่กล่าววาจาตัวสั่นสะท้าน อีกผู้หนึ่งหันหลังโกยอ้าวเข้าไปในภูเขาทันทีเห็นปฏิกิริยาของพวกมัน จั
