้า!” จบคำ มันก็พริ้มตาหลับลงอีกครั้ง ทอดอารมณ์ฟังอินกุยอย่างสบายใจหากจั่วม่อได้ยินประโยคนี้ มันจะต้องกระอักเลือดออกมาสักครึ่งตัว จั่วม่อผู้น่าสังเวช ยังคงไม่ทราบสถานการณ์ของตนเอง มันได้แต่เชื่อมั่นเท่านั้นว่าไม่ได้อ่านสิ่งใดผิดพลาดไปสักคำแต่สถานการณ์เร่งด่วนตรงหน้ามันนี้ แตกต่างไปจากที่บรรยายไว้ในตำรามุกหยินประลัยกัลปอย่างสิ้นเชิง หากว่าตามตำรา มันเพียงต้องยืนหยัดให้ได้ครึ่งชั่วยามเท่านั้นแต่เวลานี้พลังปราณในร่างกายแทบจะเกลี้ยงฉาดอยู่รอมร่อ รอเดี๋ยว… หรือว่าพลังบำเพ็ญเพียรของมันจะไม่พอ? จั่วม่อในที่สุดตระหนักถึงปัญหาที่แท้จริงเสียที แต่ดูเหมือนว่าจะสายเกินไปไม่น้อยท้ายที่สุดจั่วม่อก็ไม่เต็มใจที่จะรับการสูญเสียไข่มุกหยินเม็ดนี้ ต้องขบกรามแน่นและตั้งใจมั่น มันจะทำต่อไปเท่าที่สามารถทำได้! จะอย่างไรก็ไม่อาจยืนเฉยๆ เบิกตามองไข่มุกหยินเม็ดนี้เสียเปล่าไปได้ ทันใดนั้นพลันนึกถึงในกระบวนการหลอมกลั่นโอสถ มันเคยใช้พลังแห่งจิตสำนึกคอยสังเกตการณ์เม็ดยา จึงแบ่งจิตสำนึกส่วนเล็กๆ ออกมาส่วนหนึ่ง ใช้จิตสำนึกส่วนนี้คอยเฝั้าระวังและควบคุมพลังปราณในร่างกายของตนการเผาผลาญพลังปราณลดน้อยลงทันที อย่างไรก็ตาม หากยังเป็นไปในสภาพนี้ มันก็ยังคงทำไม่สำเร็จอยู่ดีจั่วม่อกัดฟันแน่น แบ่งจิตสำนึกออกมาอีกส่วนหนึ่ง ใช้ควบคุมพลังปราณขุมเล็กๆอย่างระมัดระวัง เพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะกับพลังปราณที่ไหลเวียนตามท่ามุทราซึ่งแปรเ
