นคาดเดาอีกครั้ง นางบอกว่ามันไม่ต้องไปอีกแล้ว อาจารย์ลุงซินหยานกำลังจะปิดด่านหลอมสร้างยุทธภัณฑ์ จากนั้นนางยังบอกว่า นางก็กำลังจะปิดด่านหลอมกลั่นโอสถ ไม่มีเวลามาสอนสั่งอบรมมัน ดังนั้นขอให้มันตั้งใจเรียนรู้ให้ดีการสนทนาของจั่วม่อกับซือฟูั่กินเวลาไปถึงสองชั่วยามเต็ม นางสาธยายวิธีการเรียนรู้และเรื่องยิบย่อยอื่นๆ ทั้งหมด ราวกับนางต้องการจะทำให้ทุกอย่างชัดเจนสังหรณ์เลวร้ายในใจจั่วม่อยิ่งหนักหน่วงขึ้นทุกขณะในตอนสุดท้าย ซือฟูั่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ค่อยบอกให้มันใช้เวลากับการฝึกปรือกระบี่มากกว่า แม้ว่าวิชาหลอมกลั่นจะก้าวหน้าช้าลงก็ไม่สำคัญอะไร ถ้าเวลานี้จั่วม่อยังไม่ทราบว่าเกิดปัญหาขึ้น เช่นนั้นมันก็นับว่าปัญญาอ่อนอย่างแท้จริงแล้ว ซือฟูั่โบกมือให้มันกลับไป เมื่อจั่วม่อก้าวออกพ้นประตูห้องหลอมกลั่น เสียงทอดถอนอย่างอ่อนแอของซือฟูั่ก็ดังขึ้นคราหนึ่ง จั่วม่อได้ยินอย่างชัดเจนยิ่งกลับมาถึงลานน้อยลมตะวันตก จั่วม่ออารมณ์ไม่ดี เหมือนมีบางสิ่งติดอยู่ในใจวันนี้มันไม่ได้ฝึกฝีมือบำเพ็ญเพียรเวลาค่ำคืน นอนเหยียดยาวอยู่บนหลังคา ศีรษะหนุนท่อนแขนต่างหมอน จั่วม่อเหม่อมองหมู่ดาวบนท้องฟั้าอย่างเลื่อนลอย อินกุยที่ข้างกายออกอากาศข่าวคราวทุกประเภทอย่างเยือกเย็น“เจ้ากังวลอันใด?” ผูเยาไม่ทราบว่าออกมาตั้งแต่เมื่อใด“ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น” จั่วม่อตอบโดยไม่เบือนสายตาจากทะเลดาว“มีบางอย่างเกิดขึ้น?”“อืม เมื่อสอ
