ูมัน แต่ด้วยทรัพย์สินของเรา ศิษย์น้องหญิงเจ้าเองก็ทราบดี ต่อให้เรารวบรวมทุกสิ่งทุกอย่างที่เรามี ทุ่มเทลงไปกับการฝึกอบรม ยังแทบไม่เพียงพอจะฝึกอบรมเหวยเสิ้งแค่คนเดียว”“ใช่แล้ว! ศิษย์น้องหญิง ร้านค้าของข้าก็มีเพียงแค่นี้เท่านั้น กระทั่งเหวยเสิ้งคนเดียวข้ายังไม่ทราบเลยว่าจะเพียงพอหรือไม่” หยานเล่อฝืนยิ้มอย่างขมขื่นสือฟั่งหรงทราบดีว่าสิ่งที่ศิษย์พี่กล่าวมาเป็นความจริงที่เถียงไม่ได้ สำนักกระบี่สุญตาไม่ใช่สำนักใหญ่ ไม่ได้มั่งคั่ง ยอดฝีมือวัยเยาว์ผู้หนึ่งสร้างขึ้นมาอย่างไรเล่า? ย่อมสร้างด้วยจิงสือและโอสถปราณนับไม่ถ้วน! เหวยเสิ้งเป็นผู้สืบทอดอำนาจของสำนัก สือฟั่งหรงย่อมทราบกระจ่างแก่ใจแต่จะอย่างไร จั่วม่อก็เป็นศิษย์ของนาง นางกัดฟัน เสนอว่า “การฝึกอบรมเหวยเสิ้งข้าไม่มีข้อคัดค้าน แต่เนื่องจากจั่วม่อจะไม่มีส่วนแบ่งทรัพยากร เราสมควรชดเชยให้แก่มันอย่างเหมาะสมในด้านอื่นๆ และหากข้าต้องปิดด่านหลอมกลั่นเม็ดยาให้แก่เหวยเสิ้งต่อไปข้าจะไม่มีเวลาสอนสั่งมันอีก ได้แต่ปล่อยให้มันดิ้นรนไปตามทางของตัวเอง”กล่าวถึงตรงนี้ นางโศกเศร้าอยู่บ้าง จากนั้นเชิดหน้าขึ้น “ข้ามีเพียงคำขอเดียวนอกเหนือจากม้วนหยกพิเศษบางม้วนแล้ว ม้วนหยกที่เหลือของสำนักสมควรเปิดกว้างให้แก่มัน”“นี่…” เผยเหยียนหรานลังเลไม่น้อย คำขอของสือฟั่งหรงเท่ากับละเมิดกฎของสำนักโดยตรง แต่เมื่อเห็นความมุ่งมั่นอันเด็ดเดี่ยวบนใบหน้านาง มันยังคงพยักหน้า “ได้ตก
