คราบซิวเจ่อสตรีต่อหน้าสาธารณะชนอึดใจต่อมา เสี่ยวกั่วค่อยรู้สึกตัว ก้มมองปินไม้ท้อพันปีในมือ มือนางพลันกระตุกขึ้นอย่างรุนแรง ราวกับว่าปินในมือปล่อยสายฟั้าใส่มือนาง แทบจะโยนมันทิ้งไป “ศิษย์พี่ นี่มันมีค่ามากเกินไป!”แม้ว่านางอาจไม่ทราบว่าปินไม้นี้ดีเพียงใด แต่ถือไว้ในมือ นางรู้สึกได้ถึงความพิเศษของมัน ปินปักผมไม้ท้อนี้มีคุณค่ามากเกินไป!สิ่งของที่ดีถึงเพียงนี้ ศิษย์พี่สมควรเก็บไว้เองสิ! นางคิดจั่วม่อตากวาดมองไปทั่วร่างสามคนที่สิ้นสติ ปากกล่าวอย่างหมดความอดทนว่า“ข้าให้ เจ้าก็รับไป พิรี้พิไรอันใด”.สิ่งที่เสี่ยวกั่วหวาดกลัวมากที่สุดคือความอารมณ์ร้อนของจั่วม่อนี่เอง นางพลันกลายเป็นขลาดเขลา ไม่กล้าพูดอะไรอีกจั่วม่อควบคุมแรงกระตุ้นในใจอย่างยากลำบาก เพื่อไม่ให้เผลอปล้นทุกสิ่งทุกอย่างจากสามคนที่ยังไม่รู้สึกตัว มันหันหน้าไปมองเอี้ยนหมิงจื่อกับหูซาน“พวกเจ้าต้องการลงไม้ลงมือด้วยหรือไม่?” น้ำเสียงมันอบอุ่นเป็นกันเองประดุจหมาปั่าที่ปลอมเป็นท่านยาย*(*น่าจะหมายถึงเรื่องหนูน้อยหมวกแดง)เอี้ยนหมิงจื่อกับหูซานตัวสั่นกึกๆ ส่ายศีรษะรัวๆ เหมือนกลองปั๋องแปั๋ง“ไม่ต่อยตีแล้วจริงๆ?”ทั้งสองคนพยักหน้าอย่างรวดเร็วราวกับไก่จิกข้าวเปลือก ไขว้แขนเป็นรูปกากบาทพลางถอยหลังกรูดตามสัญชาตญาณ ในสายตาของพวกมัน จั่วม่อได้กลายเป็นปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดไปแล้ว“น่าผิดหวังจริงๆ” เมื่อใบหน้าไร้อารมณ์ของจั่วม่อกล่าวประโยคนี
