้นมาอีกครั้ง โพล่งออกมาพร้อมกัน “น่ากลัวที่สุด!”หลังจากนั้นสักครู่ ทั้งสองคนค่อยๆ เดินออกมาจากเงื้อมเงาทะมึนของจั่วม่อเอี้ยนหมิงจื่อชี้ไปยังสามคนที่ยังนอนไม่ได้สติ “ทำอย่างไรกับพวกมันดี?”หูซานขบคิดว่าจะขนพวกมันกลับไปยังพรรคอย่างไร จากนั้นกัดฟันกล่าวว่า “ปลุกพวกมันขึ้นมาเถอะ”หลังจากนั้นสักครู่ เสียงกรีดร้องเศร้าโศกอย่างสุดแสนสามเสียงแผ่กระจายไปไกล“จั่วม่อ ข้าไม่ขออยู่ร่วมฟั้าเดียวกันกับเจ้า!”“เอารองเท้าข้าคืนมา…”“มารดาจะฆ่าเจ้าให้ได้!”จั่วม่อภาคภูมิใจมาก จากศีรษะจรดเท้า มันเปลี่ยนเครื่องแต่งกายอย่างสมบูรณ์ในมือถือกระบี่หยดน้ำ ที่เอวแขวนปั้ายหยกรวมปราณธารไฟ* นิ้วสวมใส่แหวนวารีฟั้าลึกลับ สองเท้าสวมใส่รองเท้าท่องลม โอ่อ่าหรูหราถึงที่สุด(*อันที่ได้จากหูซาน ก่อนนี้แปลไว้ว่าจี้หยก ทำไปทำมาท่าจะเป็นปั้ายหยกแขวนเอวมากกว่า ขอแก้ตั้งแต่ตรงนี้นะครับ)เครื่องแต่งกายชุดใหม่ของมันนี้ กระทั่งซวีอีเซี่ยซึ่งเล่ากันว่าอยู่ในตระกูลร่ำรวยที่สุดในสำนัก เห็นทีแรกนางยังถึงกับตะลึงอ้าปากค้าง นางสงสัยอยู่ในใจ ศิษย์น้องจั่วม่อใช่ไปปล้นร้านยุทภัณฑ์เวทมาหรือไม่?ภาคภูมิใจก็ส่วนภาคภูมิใจ จั่วม่อยังคงต้องใช้ชีวิต มันจำเป็นต้องใช้เวลาในการดูแลท้องทุ่งปราณที่มันเช่าไว้ นอกจากนั้นยังไม่อาจละเลยการบำเพ็ญเพียรและฝึกฝีมือประจำวัน เวลาหนึ่งวันของมันเต็มจนแทบล้น อย่างไรก็ตาม เมื่อผ่านไปอีกสองสามวันยังไม่มีผู้ใดมาท้าประลอง
