เสียงลอดไรฟัน หากอีกฝั่ายอยู่เบื้องหน้ามัน มันแน่นอนว่าจะโถมเข้าฟันด้วยกระบี่หยดน้ำ สับร่างนางไปทำปุั๋ย สตรีน่าเบื่อ น่ารังเกียจ ไร้สติ!การก่นด่าของมันไม่ได้รับการตอบสนองใดๆ จั่วม่อค่อยๆ สงบไฟโทสะที่เผาไหม้ในใจเขาวงกต?มันกวาดตามองรอบข้าง ลึกลับพิสดารไปหมด รู้สึกลนลานอยู่บ้าง เห็นใต้ฝั่าเท้าคล้ายกระดานหมากรุกไร้ที่สิ้นสุด เป็นช่องตารางสี่เหลี่ยมจัตุรัสนับไม่ถ้วน แต่ละช่องตารางกว้างยาวด้านละหนึ่งฉื่อ มีทั้งสีขาวและสีดำสลับกันไปเรื่อยๆ แผ่กว้างทอดยาวไปถึงขอบฟั้ามายาภาพ นี่เป็นมายาภาพ! จั่วม่อบอกตัวเองอย่างสิ้นหวังหากผู้อื่นกล่าวว่านี่คือค่ายกลเขาวงกต เช่นนั้นนี่ก็ต้องเป็นมายาภาพแต่ทั้งหมดนี้ดูเหมือนจริงอย่างยิ่ง จั่วม่อสามารถรู้สึกได้กระทั่งความแข็งกระด้างของหินกระเบื้องใต้ฝั่าเท้า สถานที่แห่งนี้ว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิง ไม่มีสิ่งใดเลย จั่วม่อราวกับยืนอยู่ในถิ่นทุรกันดารอันกว้างใหญ่ไพศาล โดดเดี่ยวเดียวดายและอับจนหนทางแต่โชคยังดี อย่างน้อยไม่มีสิ่งที่เป็นอันตราย จั่วม่อสบายใจขึ้นเล็กน้อยมันเริ่มครุ่นคิด ทำอย่างไรจะออกจากค่ายกลเขาวงกตนี้ได้ ค่ายกลที่มันล่วงรู้น้อยนิดจนน่าเวทนา ค่ายกลวงกตตรงหน้านี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่หนึ่งในสิ่งเหล่านั้น ค่ายกลเขาวงกตที่สตรีบัดซบนั่นเรียนรู้ตอนอายุเจ็ดปี…จั่วม่อเริ่มขบกรามอีกครั้งทันใดนั้น เมฆหมอกกลุ่มหนึ่งไม่ทราบลอยขึ้นจากที่ใดแต่เมฆหมอกนี้มาอย่างรวดเร็ว แล
