ย“น้องสาวตัวน้อย เจ้าคิดทำอะไร?” เรือนร่างชดช้อยขยับเข้าขวางเส้นทางของเสี่ยวกั่ว เห็นเถาซูเอ๋อร์แย้มยิ้มอ่อนหวาน ขณะทอดตามองนาง“หลีกไป!” เสี่ยวกั่วทั้งแตกตื่นทั้งเดือดดาล ทว่าโทสะของนางกลับมองแล้วไม่ต่างอันใดจากลูกแมวน้อยกำลังขู่คำรามสลายกงเล็บ นอกจากคำว่าน่ารักน่าเอ็นดูแล้วก็ไม่ทราบจะกล่าวว่ากระไรดี“ฮะ” หมิงเต้าจิตใจที่เขม็งเกลียวเพิ่งจะผ่อนคลายลง เห็นเสี่ยวกั่วที่ไร้เดียงดาดวงตาพลันสาดประกายวาบ “เด็กหญิงนี้ไม่เลว เจ้าเรียกว่าอะไร?”“หลีกไปให้พ้น!” เสี่ยวกั่วแทบร่ำไห้เหวินเฟยดวงตาทอแววอำมหิต มองไปยังคุกวารีกลางเวหา มันยิ้มหยันอย่างเย่อหยิ่งถือดี “ลองลิ้มรสชาติคุกวารีฟั้าของข้าดู” กล่าวจบคำ มันเหยียดมือซ้าย ค่อยๆเล็งไปยังกรงน้ำบนท้องฟั้าทรงกลมน้ำกลางเวหาพลันแปรสภาพ ภายในคุกน้ำ ปรากฏหัตถ์มหึมาข้างหนึ่งพุ่งเข้าขยุ้มจับจั่วม่อ เจ้าผู้นี้ทำให้มันอับอายขายหน้า เหวินเฟยย่อมไม่ปล่อยไปอย่างง่ายดาย เล่นเป็นแมวหยอกเย้ามุสิก น่าสนุกสนานถึงเพียงไหน!เหล่าศิษย์สำนักสุญตาอดไม่ได้ต้องหอบหายใจอย่างแตกตื่น ไม่อาจทนมองอีกต่อไปเสี่ยวกั่วใบหน้าทอแววสิ้นหวัง นางทราบดีว่านางไม่ใช่คู่มือของคนทั้งสอง แต่…แววตาชุ่มฉ่ำของนางสาดประกายความมุ่งมั่นที่หาได้ยากชนิดหนึ่งในเวลานี้เอง ภายในคุกวารี ปลายดาบชี้ลงต่ำ ดวงตาที่ปิดสนิทของจั่วม่อทันใดนั้นก็เปิดขึ้นด้วยเหตุผลบางประการ มันหวนนึกถึงวันที่บรรลุเจตจำนงกระบี่เพลิง
