จั่วม่อลืมตาขึ้นมา แล้วพลันอุทานอย่างเจ็บปวด ร่างกายราวกับถูกคมมีดกรีดไปทั่วเจ็บปวดแสนสาหัสตลอดทั้งเนื้อทั้งตัว นี่ที่บ้านของมันหรือ? เป็นเวลาใดแล้ว? จั่วม่อดิ้นรนลุกขึ้น พลางสะบัดศีรษะที่ยังคงวิงเวียนมันไปยังตงฝู แล้วซื้อวัตถุดิบหลายอย่าง ใส่ลงไปในถุงร้อยสมบัติ ใช่แล้ว แล้วหลังจากนั้นเล่า? มันไปยังตลาดเสรี…ทันใดนั้นดวงตาจั่วม่อก็เบิกกว้าง นึกออกแล้ว!ไข่มุกหยิน! ใช่แล้ว เกิดเรื่องเพราะไข่มุกหยิน…แล้วก็…เหล่าซิวเจ่อที่ร้ายกาจอย่างน่าสะพรึงกลัว…จั่วม่อรีบตบไปตามร่างกาย แม้ว่าตลอดทั้งร่างจะเจ็บปวดไปทั่ว แต่ไม่มีอันตรายร้ายแรงอันใด แขนขาไม่ได้ขาดหายไป มันยังคงมีชีวิตอยู่! มันจำได้ว่าทันใดนั้นมันก็วูบไป เกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น? ไฉนมันกลับมายังลานน้อยลมตะวันตกได้?มันไม่ทราบ ใช่มีใครบางคนช่วยเหลือมันหรือไม่? นี่เป็นความคิดแรกที่ปรากฏขึ้นในใจแม้ว่ามันไม่ค่อยรู้ความ แต่จั่วม่อไม่ได้โง่ แผ่นปั้ายเป็นทิวแถวอย่างกับแนวปั่าในตลาดเสรีเพียงพอจะทำให้มันตระหนัก คุณค่าของไข่มุกหยินมากมายมหาศาลกว่าที่มันคิดไว้มาก คนเหล่านั้นไม่มีเหตุผลที่จะปล่อยมันไป จั่วม่อรีบเปิดดูถุงร้อยสมบัติของมันเห็นไข่มุกหยินยังคงอยู่ในนั้น ยิ่งสับสนงุนงงกว่าเดิม พอลองนับดูกลับพบว่าขาดหายไปสองเม็ดไม่ว่าจะตีลังกาคิดท่าไหน เรื่องนี้ก็ประหลาดลี้ลับอย่างยิ่งจั่วม่อพลันฉุกคิดขึ้นได้ว่ามันสามารถถามผูเยา เจ้าผู้นั้นจะต้องรู้ดีแน่ ว่า
