ที่แท้เกิดเรื่องอันใดเมื่อจั่วม่อเข้าสู่ทะเลแห่งจิตสำนึก กลับต้องแตกตื่นจนขวัญหาย เห็นทะเลเพลิงที่เคยเต้นเร่าอย่างคึกคักดุดันเมื่อไม่นานมานี้ บัดนี้กลับอ่อนโทรมลงอย่างน่าใจหาย เปลวไฟดูอ่อนแอถึงที่สุดราวกับถ่านไฟที่กำลังจะมอด และสามารถดับสิ้นลงได้ตลอดเวลาดวงดาวสองดวงนั้นไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง ยังแขวนค้างกลางหาวด้วยประกายสุกสกาวราวกับเพชร แม่น้ำกระบี่ก็ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยน ยังเป็นเช่นเดิมตามปกติ ครึ่งหนึ่งเป็นผลึกน้ำแข็งกระเพื่อมไหว อีกครึ่งลุกไหม้ด้วยเพลิงธาราไฉนมีสภาพเช่นนี้?สะกดกลั้นความหวาดหวั่นในใจ จั่วม่อเริ่มวิ่งไปยังเนินที่ผูเยามักสิงสถิต ลางสังหรณ์ในใจรุนแรงขึ้นทุกขณะ ต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแน่ๆ !ครั้นเมื่อจั่วม่อมาถึงปั้ายหินสุสานและมองผูเยาที่นั่งอยู่บนปั้ายหิน ทันใดนั้นก็ตะลึงงัน เห็นผูเยาใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด นั่งไขว้ขาท่าดอกบัว ไม่ไหวติง นิ่งสนิทพอๆ กับแผ่นดิน เมฆสีดำหมุนวนอยู่รอบๆ ร่างมัน“ผู!” จั่วม่อพยายามข่มความแตกตื่นขวัญผวาในใจ ตะโกนเรียกสุดเสียงผูเยาไม่ตอบสนอง ยังคงนิ่งงันปานรูปสลักหินอ่อนสีขาวจั่วม่อตะโกนเรียกจนคอแทบแตก แต่ผูเยาคล้ายไม่ได้ยลยินแม้แต่น้อยเกิดเรื่องขึ้นอย่างแน่นอน!จั่วม่อบังคับตัวเองให้เยือกเย็นลง มันค่อยๆ เรียบเรียงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นทีละเล็กทีละน้อย ไข่มุกหยิน ยอดฝีมือ จนกระทั่งเชื่อมโยงมาถึงสภาพของผู้เยาในตอนนี้ วันนั้นเกิดอะไรขึ้น ก็เห็น
