เงียบกริบดุจปั่าช้า มีเพียงเสียงเปลวไฟสีแดงเข้มตรงทรวงอกจั่วม่อเผาไหม้เบาๆจั่วม่อยื่นนิ้วออกมา เปลวเพลิงกลายเป็นเส้นใย มุดหายเข้าไปทางปลายนิ้วของมันเสี่ยวหวนหน้าซีดเสมือนตาย ยืนเหม่อมองอย่างเลื่อนลอย สมองขาวว่างเปล่ากระทั่งจั่วม่อจากไปนางยังไม่ล่วงรู้ ไม่ทราบผ่านไปนานเท่าใด เมื่อนางเริ่มได้สติกลับคืนมา ก็เห็นใบหน้าซีดเผือดของคุณหนูของนาง เท่านั้นเอง นางไม่อาจทนทานได้อีกต่อไปโถมเข้าไปในอ้อมกอดของคุณหนู ระเบิดเสียงร่ำไห้อันสะท้านใจผู้คนออกมาเวลานี้เอง ไข่มุกหยินสองเม็ดร่วงหล่นลงสู่พื้นหนึ่งเจ้านาย หนึ่งสาวใช้ อดจ้องมองอย่างตะลึงลานมิได้จั่วม่อเหินบินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ดวงตาหม่นแสง รอยยิ้มประหนึ่งคมมีดบนใบหน้ายังดูอ่อนแอลง เมื่อมันเหินขึ้นและบินจากมา ไม่มีผู้ใดกล้าขัดขวางมัน ไม่มีผู้ใดกล้าติดตามไล่ล่า…หืมม์ ไม่ถูกต้อง…มันหยุดกึก ทิ้งร่างลงอย่างฉับพลันบุรุษชุดขาวหลินเชียน ปรากฏขึ้นที่ด้านหลังจั่วม่อ ในเวลานี้หลินเชียนไม่ได้ดูไม่อินังขังขอบและไม่มีพิษภัยเหมือนเมื่อตอนที่จั่วม่อแรกพบพานมัน แต่พลังปราณทั่วร่างมันโคจรเร็วรี่ คนคล้ายกระบี่ที่หลุดจากฝักเล่มหนึ่ง เจตจำนงกระบี่กระจายออกมาจากร่างอย่างรุนแรง! สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง มันไม่กล้าคลายความระแวดระวังแม้แต่น้อยจ้องเขม็งไปยังร่างที่มันไม่อาจหยั่งวัดได้อย่างแท้จริงจั่วม่อหัวร่อแผ่วเบา “ฮ่าฮ่า เจ้ากล้าหาญจริงๆ คนทั้งเมืองมีแต่เจ้าที่กล
