จั่วม่อเหม่อมองไปยังทะเลปั้ายที่เรียงรายในตลาดเสรีผูเยาพลันผงาดขึ้นมา สีหน้าเย่อหยิ่งภาคภูมิ ความรันทดหดหู่ที่เกิดจากการพลาดหวังคราวก่อน ถูกกวาดหายวับในบัดดล “เห็นหรือไม่ เห็นหรือไม่ เป็นดังวาจาข้าใช่หรือไม่ ไข่มุกหยินมีค่ามาก!”จั่วม่อค่อยๆ ดึงสติกลับมา ขณะที่กวาดตามองไปทั่วตลาด มันก็พบเห็นดรุณีน้อยที่เคยซื้อไข่มุกหยินจากมันคราวที่แล้ว แม่นางน้อยดูคล้ายวิตกกังวลอยู่บ้าง นางใช่ต้องการใช้ไข่มุกหยินอย่างเร่งด่วนหรือไม่? จั่วม่อคาดเดาอยู่ในใจ แม่นางน้อยผู้นี้อัธยาศัยใจคอดีงามน่ารัก ดังนั้นจั่วม่อประทับใจในตัวนางไม่เบาปรากฏว่าไข่มุกหยินดูท่าจะมีประโยชน์ใช้สอยจริงๆ หนก่อนเมื่อแม่นางน้อยมาพบนางเพียงช่วยซื้อไข่มุกหยินหนึ่งเม็ดด้วยน้ำใจอันดีงาม ที่แท้ในเวลานั้นนางน่าจะยังไม่รู้จักไข่มุกหยิน จั่วม่อไตร่ตรองเรื่องราวจั่วม่อไม่ใส่ใจผูเยา เดินไปถึงเบื้องหน้าดรุณีน้อย แล้วถามว่า “เจ้ารับซื้อไข่มุกหยินหรือ ให้ราคาเท่าใด?”ในเวลานี้เอง ผูเยาทันใดนั้นคำรามเสียงหนัก “หนีเร็ว!”จั่วม่อตะลึงงัน“ใครจะคิดว่าในเมืองเล็กๆ เช่นตงฝูนี้ จะเป็นแดนพยัคฆ์ซ่อนมังกรเร้นอย่างแท้จริงแม้แต่สิ่งของที่หายสาบสูญไปหลายร้อยหลายพันปีดังเช่นไข่มุกหยินยังปรากฏขึ้น” สุ้มเสียงแหลมสูงแฝงแววสะทกสะท้อนอยู่บ้าง ผู้กล่าววาจาย่อมเป็นนักพรตชุดเหลืองผู้นั้น“ใช่แล้ว ตอนที่ทราบข่าวข้าเองยังประหลาดใจไม่น้อย” บุรุษชุดเงินตอบ ดวงตาทอประกายฉ
