คนี้เมื่อกล่าวออกมา หอตงฝูอันใหญ่โตมโหฬารก็เงียบกริบเป็นปั่าช้านางเซียนอวิ๋นเสียกลับมายังที่พำนักของนางอย่างเหนื่อยล้า เสี่ยวหวนเมื่อเห็นสีหน้าคุณหนูของนาง ก็กล่าวด้วยความห่วงใยระคนหวาดหวั่น “คุณหนู ไฉนเราไม่กลับไป? เรื่องที่นี่น่ากลัวจริงๆ!”อวิ๋นเสียฝืนยิ้ม “เราจะไปได้อย่างไรเล่า? หากไม่สะสางเรื่องราวนี้ หรือจะปล่อยให้ปรมาจารย์เยวียนตายเปล่า”เสี่ยวหวนกัดริมฝีปาก กล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว “เช่นนั้นข้าจะไปหาซื้อไข่มุกหยินให้คุณหนู! ถ้าคุณหนูมีมุกหยินอสนีบาตมากกว่านี้สักหน่อย ก็ไม่ต้องเกรงกลัวพวกมันแล้ว!”“เด็กโง่” อวิ๋นเสียลูบหัวเสี่ยวหวนพลางกล่าวอย่างเอ็นดูว่า “ครั้งแรกพบโชคดีก็ดีมากแล้ว เจ้าจะหวังว่าจะพบโชคดีทุกครั้งได้อย่างไร?”“แต่ข้าไม่มีวิธีอื่นที่จะช่วยเหลือคุณหนูได้อีกแล้วนี่!” เสี่ยวหวนหมอกน้ำตารื้นขึ้นมาพวกนางมองภายนอกอาจจะเป็นคุณหนูกับสาวใช้ แต่ในความเป็นจริงไม่ต่างอันใดกับพี่สาวน้องสาวคู่หนึ่ง“คุณหนูของเจ้าไม่ได้อ่อนแอถึงเพียงนั้นเสียหน่อย อย่างน้อยข้าก็เป็นปรมาจารย์จินตันผู้หนึ่ง!” อวิ๋นเสียรีบปลอบประโลมเสี่ยวหวน แต่ในใจนางเองหาได้มีความมั่นใจอันใดไม่ วาจาของผู้เฒ่าเหอวนเวียนอยู่ในใจนาง นางทราบดีว่าสถานการณ์ในมหานครนภาโลหิตเลวร้ายลงเรื่อยๆ แต่ไม่ทราบว่าเลวร้ายถึงระดับใดแล้ว หากคนกลุ่มนั้นเป็นเผ่าอสูรปิศาจที่แทรกซึมเข้ามาในอาณาจักรนภาจันทร์จริง เช่นนั้นสถานการณ์ในมหานครนภาโลหิต
