ดเคี้ยวซับซ้อน หากเดินเท้าขึ้นมาต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าสามชั่วยามศิษย์ฝั่ายนอกของสำนักกระบี่สุญตาจู่ๆ ก็พบว่าศิษย์พี่จั่วม่อทุกวี่วันจะเดินไปตามเส้นทางภูเขา หอบหายใจอย่างหนักหน่วง เหงื่อเปียกชุ่มโชกบนแผ่นหลัง ขึ้นๆ ลงๆ วันหนึ่งไม่ทราบว่ากี่รอบต่อกี่รอบ ไม่กี่วันต่อมา ยังปรากฏห่อผ้าแบกอยู่บนหลังของศิษย์พี่จั่วม่ออีกด้วย มันยังขึ้นแล้วก็ลง ลงแล้วก็ขึ้น เมื่อเฝั้าดูศิษย์พี่ตะเกียกตะกายไปตามเส้นทางภูเขา ศิษย์ฝั่ายนอกบางคนทนดูไม่ไหว เสนอตัวเข้าช่วยเหลือ แต่ถูกศิษย์พี่จั่วม่อตำหนิอย่างสาดเสียเทเสีย ศิษย์ฝั่ายนอกทั้งหมดล้วนงุนงงสงสัย ศิษย์พี่ใช่ชมชอบทำร้ายตัวเองหรือไม่?นี่ก็มิอาจโทษว่าจั่วม่อ ทุกเช้าค่ำมันมีแต่อยากร่ำไห้เป็นกำลัง จะไปมีอารมณ์พูดจาดีๆ กับผู้ใดได้ที่ด้านบนยอดเขา อาจารย์ลุงซินหยานเฝั้าจับตาดูมันอยู่ จั่วม่อไม่กล้าอู้แม้แต่น้อย“วิธีฝึกโง่เง่ากระไรเช่นนี้ อาจารย์ลุงสวะของเจ้าถึงกับใช้วิธีปัญญาอ่อนอย่างนี้จริงๆฮ่าฮ่า” ผูเยาหัวร่อถูกอกถูกใจกับเคราะห์หามยามร้ายของจั่วม่อไม่จบสิ้นจั่วม่อขบกรามแน่น ยกเท้าเหยียบขึ้นไปทีละก้าว ตลอดทั้งร่างอาบชุ่มไปด้วยเหงื่อทุกครั้งที่เท้าเปล่าของมันย่ำลงไปบนขั้นบันไดหิน จะทิ้งรอยเปียกไว้เป็นรูปเท้า มันไม่ให้ความสนใจผูเยาแม้แต่น้อย และไม่ใช่หวาดกลัวว่าอาจารย์ลุงรองจะพบเห็นผูเยา แต่เป็นเพราะมันไม่มีเรี่ยวแรงจะกล่าววาจาต่างหาก เวลานี้มันกำลังเฝั้าครุ่นคิ
