จั่วม่อยามคับขันพลันเกิดไหวพริบ ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนน่าสะพรึงกลัวออกมาจากนั้นทรุดคว่ำลงบนพื้นนอกประตู ศิษย์ผู้นั้นได้ยินเสียงกรีดร้องของจั่วม่อ รีบตะโกนเรียกอย่างตื่นตระหนก“ศิษย์พี่! ศิษย์พี่จั่ว! ท่านเป็นไรไปแล้ว?” ยังคงไม่มีคำตอบ สวี่ฉิงผู้ให้ความสนใจกับสถานการณ์อยู่แล้ว รีบวิ่งรี่เข้ามาและตะโกนผ่านประตูเข้าไปบ้าง “ศิษย์พี่! เกิดอะไรขึ้น? ท่านเป็นอะไรไป?”ยังคงไม่มีการตอบสนองจากด้านใน สวี่ฉิงกลายเป็นกังวลทันที ไม่ใส่ใจว่านางอาจถูกดุด่า รีบผลักเปิดประตูห้องหลอมกลั่นเข้าไป เห็นจั่วม่อนอนไม่ได้สติอยู่บนพื้นห้องสวี่ฉิงตื่นตกใจแต่ไม่ลนลาน นางรีบตะโกนบอกศิษย์ผู้ที่มาตามจั่วม่อ “ไปรายงานท่านเจ้าสำนัก!” ศิษย์ผู้นั้นตระหนกแทบเสียสติ พอฟังก็วิ่งออกไปอย่างรวดเร็วในโถงสุญตา เผยเหยียนหรานกับเหล่าศิษย์น้องกำลังต้อนรับคณะของนางเซียนอวิ๋นเสีย ยอดฝีมือกลุ่มนี้มาเยี่ยมเยือนถึงสำนักกระบี่สุญตา นับเป็นการให้เกียรติเผยเหยียนหรานกับพวกอย่างแท้จริง เป็นธรรมดาที่เผยเหยียนหรานกับศิษย์น้องทั้งสามจะสุภาพอ่อนโยน และอบอุ่นเป็นกันเอง ทั้งอาคันตุกะผู้มาเยือนทั้งเจ้าของบ้านล้วนอัธยาศัยดีงาม สนทนาอย่างถูกคอ การชุมนุมยอดคนด่านจินตันมากมายถึงเพียงนี้ ไม่ต้องกล่าวถึงแค่เพียงในตงฝู แต่กระทั่งทั่วทั้งอาณาจักรนภาจันทร์ก็ยังถือเป็นกลุ่มบุคคลที่ยิ่งใหญ่คับฟั้าสำหรับเหล่าศิษย์ที่ยืนรับใช้อยู่ด้านข้าง นอกเหนือจากจ้องมองด
