หลอมกลั่นเป็นอันขาด!”จั่วม่อในใจลอบคร่ำครวญอย่างหวนโหย ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าสู่ห้องหลอมกลั่นเป็นเวลาหนึ่งเดือน นั่นหมายความว่าในหนึ่งเดือนนี้ มันจะไม่มีรายได้ใดๆ เข้ามา รายได้เกือบทั้งหมดของมันตอนนี้มาจากการหลอมกลั่นเม็ดยาอีกาทองคำ สำหรับเหล่าหญ้าปราณและสมุนไพรปราณในท้องทุ่งปราณ มันจะขายเพียงพวกที่ไม่ได้ใช้ในการหลอมกลั่น อย่างเช่นหญ้าหางจิ้งจอกหิมะ นอกเหนือจากนั้นแล้ว มันตั้งใจจะเก็บไว้ใช้เป็นวัตถุดิบในการหลอมกลั่นโอสถแต่เมื่อคิดว่ารักษาชีวิตน้อยๆ ของมันไว้ได้ชั่วคราว จั่วม่อก็ลอบดีใจ เผชิญหน้ากับซือฟูั่ที่กำลังเดือดดาล มันยิ่งไม่กล้าโต้แย้ง ได้แต่พึมพำรับคำพอดุด่าจนหนำใจ เหลือบมองจั่วม่ออย่างเย็นชาแวบหนึ่ง สือฟั่งหรงทิ้งโอสถปราณบำรุงกำลังไว้จำนวนหนึ่งก่อนจะจากไป จั่วม่อสะท้านใจอย่างรุนแรง ซือฟูั่อาจจะเย็นเยียบทั้งวาจาและหน้าตา แต่นางห่วงใยมันอย่างแท้จริง เดิมทีมันรู้สึกโชคร้ายที่ได้ซือฟูั่อารมณ์บูดเช่นนี้ แต่เวลานี้มันรู้สึกว่าโชคของมันก็ไม่เลวเลยจริงๆเมื่อสือฟั่งหรงเร่งรุดกลับไปยังโถงสุญตา อาคันตุกะล้วนจากไปหมดแล้ว เห็นเผยเหยียนหรานกับอีกสองคนยังนั่งเงียบๆ อยู่ที่เดิมรอจนสือฟั่งหรงนั่งลง เผยเหยียนหรานทวนวาจาของผู้เฒ่าเหอให้นางฟัง สือฟั่งหรงอดเผยสีหน้าวิตกกังวลไม่ได้“หากมิใช่คำเตือนของผู้เฒ่าเหอในวันนี้ เกรงว่าเราทุกคนคงละเลยปัญหานี้ไป” เผยเหยียนหรานน้ำเสียงเคร่งขรึม “เมื่อมาคิดด
