นยังไม่ยินยอมละทิ้งสิ่งใด ดังนั้นความสำเร็จเชิงกระบี่ของมันย่อมจำกัดมาก“แต่พรสวรรค์ด้านอื่นๆ ของจั่วม่อกลับเด่นล้ำอย่างแท้จริง หากมันไม่ได้ร่ำเรียนวิชาหลอมกลั่นกับศิษย์น้องหญิง พรสวรรค์ด้านหลอมกลั่นของมันคงสูญเปล่า เราจะไม่หวังให้มันมุ่งสู่มรรคากระบี่ เรายังสามารถหล่อเลี้ยงความสนใจด้านอื่นของมัน อย่างเช่นวิชาหลอมสร้างยุทธภัณฑ์ของศิษย์น้องรอง เราสามารถทดลองดู” เผยเหยียนหรานกล่าวต่อเนื่อง “แต่วันนี้คำเตือนของผู้เฒ่าเหอทำให้ข้าฉุกคิด ร่ายกายของจั่วม่ออ่อนแอเกินไปเราอาจไม่คาดหวังกับทักษะเชิงกระบี่ของมัน แต่เราสามารถเสริมสร้างความแข็งแรงทางร่างกายของมัน จะได้ปั้องกันเหตุการณ์อย่างเช่นจู่ๆ ก็หมดสติได้ในอนาคต ก่อนที่สังขารร่างกายของมันจะแข็งแกร่งพอ ก็อย่าเพิ่งปล่อยให้มันจมลงไปในกระบวนการหลอมกลั่นโอสถ ศิษย์น้องรอง เรื่องนี้ต้องพึ่งพาเจ้าแล้ว”“ประเสริฐ!” ซินหยานคำรามคำหนึ่ง ในดวงตาครึ่งหลับครึ่งลืม แสงเย็นสองจุดสาดประกายวาบไม่มีผู้ใดคัดค้านการจัดการของเผยเหยียนหราน กระทั่งสือฟั่งหรงยังรู้สึกว่าการไม่ยอมปล่อยให้จั่วม่อจมลงไปในกระบวนการหลอมกลั่นเป็นการชั่วคราว คือทางเลือกที่ถูกต้องที่สุดหลังจากที่ทุกคนแยกย้ายจากไป เค้าความกังวลค่อยฉายชัดบนใบหน้าของเผยเหยียนหราน เวลานี้จั่วม่อมีปัญหา เช่นนั้นเหวยเสิ้งเล่า? ตอนนี้มันสำนึกเสียใจไม่น้อยที่ส่งเหวยเสิ้งเข้าไปในถ้ำกระบี่เร็วเกินไปในถ้ำกระบี่อันมืดมน
