มอย่างช่วยไม่ได้“ข้ารู้สึกว่ามีบางคนลอบติดตามเราอยู่ในที่มืด ไม่มีผู้ใดรู้สึกบ้างหรือ?” เหวินเถี่ยซ่านเหริน (นักพรตอักษรเหล็ก) กล่าวอย่างวิตกกังวล“ข้าก็รู้สึกเช่นนั้น” เยวียนลี่พยักหน้าดวงตางดงามของนางเซียนอวิ๋นเสียกวาดมองรอบๆ เห็นแต่ละคนสีหน้าแตกต่างไปคนละทิศละทาง นางอดลอบถอนหายใจไม่ได้ หากท่านเจ้าอาณาจักรอยู่ที่นี่ พวกมันยังจะเป็นเช่นนี้หรือ? พวกมันทุกคนมีพลังบำเพ็ญเพียรอยู่ในระดับเดียวกัน แต่ละคนล้วนทระนงถือดี ที่ผ่านมามักจะมุ่งมั่นฝึกปรืออยู่ตามลำพังผู้เดียว มาคราวนี้ หลายคนคล้ายหลุดออกจากพันธะผูกพัน เมื่อไม่มีผู้เหนือล้ำกว่าพวกมันคอยชี้นำ พวกมันก็กระจัดกระจายเหมืองกองทราย“ผู้เฒ่าเหอ ท่านมิใช่สนใจโอสถปราณหรอกหรือ ท่านพบเห็นอะไรบ้างหรือไม่?”อวิ๋นเสียเซียนจื่อถามอย่างยิ้มแย้ม“พบเห็น? ไม่ ไม่” ผู้ที่ถูกเรียกว่าผู้เฒ่าเหอย่อมเป็นชายชราผู้หนึ่ง ผมเผ้าหนวดเคราขาวบริสุทธิ์ ผิวหนังเหี่ยวย่น มันมีฝีมือทางด้านหลอมกลั่นโอสถ ครั้งนี้มาตามคำเชิญ แต่มักไม่ค่อยเปิดปากกล่าววาจา อย่างไรก็ตามพลังบำเพียรเพียรของมันลึกล้ำถึงขั้นใดไม่มีผู้ใดทราบกระจ่าง แต่ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าประมาทมัน พอถูกถามมันก็ทอดถอนชมเชยออกมา “ตงฝูแม้ว่าเป็นสถานที่เล็กๆ แต่ยังคงมีพยัคฆ์ซ่อนมังกรเร้น อา เม็ดยาอีกาทองคำนี้ ผู้สร้างสามารถคิดเพิ่มแก่นสารดวงอาทิตย์ลงไปในเม็ดยาได้ เราผู้เฒ่านับถือเลื่อมใสพวกมันจริงๆ”“ใช้ทำอะไร?” เยวีย
