จั่วม่อจดจ่ออยู่กับการผนึกปางมือไปตามที่ผูเยาชี้นำ สองมือของมันร่ายรำประหนึ่งผีเสื้อล้อบุปผา กระตุ้นการทำงานของเวทวิชาขึ้นมา ข้อดีของการฝึกปรือเคล็ดสารพันพฤกษ์โดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แสดงออกมาอย่างชัดเจนผ่านกระบวนท่าดรรชนีอันลื่นไหลของมัน เวทวิชาซึ่งผูเยาเรียกว่า [เคล็ดควบกลั่นหยิน] นั้นสลับซับซ้อนไม่เบา แต่ไม่นับเป็นอันใดเลยสำหรับจั่วม่อจั่วม่อรู้สึกว่าปราณหยินถาโถมกระหน่ำเข้ามา เจตจำนงหยินที่อัดแน่นล้นปรี่แทรกซึมผ่านร่าง ทั้งเย็นเยียบและมืดมนจนหนังศีรษะชาซ่าน ขนหัวลุกชัน แต่มันกัดฟันทนปราณหยินยังควบรวมอยู่ในฝั่ามือของมันอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งกระทำปางมือกระบวนท่าสุดท้ายเสร็จสิ้นสมบูรณ์ ไข่มุกสีเทาขาวลูกหนึ่งกลิ้งอยู่ในฝั่ามือของจั่วม่อจั่วม่อพิศดูไข่มุกอย่างกระหายใคร่รู้ “ผู นี่คืออะไร?” เห็นไข่มุกสีขาวสกปรกขุ่นมัวธรรมดาสามัญอย่างยิ่ง ถือไว้ในมือรู้สึกเย็นสบายแปลกๆ“นี่เรียกว่าไข่มุกหยิน สร้างขึ้นจากการควบกลั่นปราณหยิน สามารถใช้เป็นวัตถุดิบหลอมกลั่นโอสถหรือหลอมสร้างยุทธภัณฑ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับยุทธภัณฑ์เวทที่มีคุณสมบัติสังกัดหยินหยุ่นเยือก ให้ผลลัพธ์ที่มหัศจรรย์มาก” ผูเยาสีหน้าภาคภูมิใจชายตามองจั่วม่ออย่างเหยียดหยามแวบหนึ่ง “ที่นี่ปราณหยินอุดมสมบูรณ์ดีมาก ตราบเท่าที่เจ้าไม่เกียจคร้าน ในแต่ละวันควบกลั่นไข่มุกหยินสักหน่อย จิงสือย่อมจะไหลมาเทมา ถ้าให้ดีข้าว่าเจ้าควรจะย้ายสำนักเส
