นี่ไม่มีใครอยากซื้อหรอก”กล่าวจบคำนางก็หมุนตัวจากไปจั่วม่อทรุดลงกับพื้น มันในที่สุดขายออกหนึ่งเม็ด ไม่ได้ง่ายดายเลยจริงๆ อ้า! แต่เมื่อเทียบกับมันแล้ว ผูเยายังได้รับบาดเจ็บสาหัสยิ่งกว่า ดูหมองคล้ำ ใบหน้าเป็นสีเทาซีดเห็นสภาพของผูเยา จั่วม่ออดเกลี้ยกล่อมมันไม่ได้ “ไม่เป็นไรหรอกน่า เพียงการค้าขาดทุนครั้งเดียว ต่อไปเราค่อยขายสินค้าอื่น อย่างน้อยเม็ดยาอีกาทองคำก็ไม่เลว สามพันปีล่วงผ่านไปแล้ว เจ้าต้องปรับตัว”หนึ่งคนหนึ่งอสูร พากันคอตกกลับไปยังภูเขาเช่นนี้เองในลานน้อยภายในหอตงฝู“คุณหนู ข้ากลับมาแล้ว” เสียงร่าเริงดังมาจากประตู นกสีเหลืองของอวิ๋นเสียเซียนจื่อบินขึ้น รีบตรงไปยังประตูนางเซียนอวิ๋นเสียกำลังปักผ้าเช็ดหน้า นางแค่นเสียงรับรู้คำหนึ่ง กล่าวโดยไม่เงยหน้าจากงานในมือว่า “ยาโถว*น่าตาย เราเพิ่งจะมาถึง เจ้าก็รีบวิ่งหายหัวไปทันที”(*ในที่นี้เป็นคำเรียกสาวใช้ น้ำเสียงจะออกไปทางเอ็นดู)“ฮ่าฮ่า” เงาร่างสายหนึ่งวิ่งผ่านเข้ามา เป็นสาวน้อยน่ารักที่ยิ้มแย้มแจ่มใส นกสีเหลืองบินวนรอบๆ กายนาง เสียงกระซิบกระซาบคิกคักดังไม่ขาดสาย ดรุณีน้อยกล่าวด้วยใบหน้าอับจนปัญญากับนกสีเหลือง “เอาละ เอาละ คุณหนูหวง(เหลือง)ของข้า ข้ามีของน่าอร่อยมาฝากเจ้าด้วย”หากจั่วม่อได้ยินเข้า มันย่อมต้องกระอักเลือดอย่างแน่นอน ที่แท้คุณหนูหวงเป็นแค่นกน้อยตัวหนึ่ง……กล่าวจบนางก็นำของหลายอย่างออกมาวางเรียงราย สาธยายว่า “นี่คือขนมอบห้าบุป
