ี้เอง ดรุณีน้อยนางหนึ่งเดินผ่านห้องน้อยของจั่วม่อ ทันใดนั้นก็หยุดกึกจั่วม่อผู้กำลังเตรียมจะจ้วงแทงผูเยาอีกสักระลอกก็ชะงักคำพูด หันไปกล่าวกับนางอย่างกระตือรือร้นว่า “คุณหนูท่านนี้ ต้องการซื้อหรือไม่? สิ่งของนี้ดีมาก มันเรียกว่าไข่มุกหยิน เกิดจากการควบกลั่นปราณหยินบริสุทธิ์ สามารถพกพาไปทุกหนแห่ง ในฤดูร้อนเย็นสบาย ทั้งยังมีผลช่วยเสริมความงาม บำรุงสุขภาพ คงความอ่อนเยาว์……”ดรุณีน้อยผู้นี้ท่าทางเหมือนหญิงรับใช้บ้านคนร่ำรวย พอฟังมันกล่าว นางก็หัวร่อคิกคัก “เจ้าช่างประโคมโอ่ได้น่าฟังนัก” จู่ๆ นางขมวดคิ้ว “น่าเสียดายที่ไข่มุกเหล่านี้น่าเกลียดมากเกินไป หากมีสีสันสดใสกว่านี้ คุณหนูหวงของข้าจะต้องชมชอบอย่างแน่นอน”“คุณหนู อย่าเพิ่งดูแคลนแค่รูปลักษณ์ภายนอก ลองสัมผัสดูก่อน ผิวไข่มุกเรียบลื่นฝีมือดีเยี่ยม ทั้งกลมสมบูรณ์แบบ เม็ดเท่านี้ แต่กลับหนักถึงเพียงนี้……” เพื่อที่จะสำเร็จการค้าขายครั้งแรกของมัน จั่วม่อไม่มีความละอายใจโดยสมบูรณ์เห็นจั่วม่อประโคมโอ่ไข่มุกหยินเหมือนเช่นลูกแก้วจริงๆ ผูเยาตาเบิกกว้าง อ้าปากค้าง สีหน้าโง่งม“ฮ่ะฮ่ะ เห็นแก่ที่เจ้ากล่าววาจามากถึงเพียงนี้ ข้าจะซื้อเม็ดหนึ่งก็แล้วกัน” ดรุณีน้อยปิดปากหัวร่อคิกคัก นางนำจิงสือออกมาแลกไข่มุกหยินหนึ่งเม็ด ก่อนนางจะไปยังหันมาแนะนำอย่างจริงใจว่า “นี่เห็นว่าเจ้าเป็นคนซื่อสัตย์ ต่อไปเจ้าน่าจะขายสิ่งของที่ดูน่าเชื่อถือกว่านี้ ไข่มุกสีเทาน่าเกลียด
