รตชุดเหลืองยังสีหน้าแปรเปลี่ยนวูบหนึ่ง แต่มันรีบปรับสีหน้าเป็นปกติร้องเสียงแหลมว่า “เหลวไหล เจ้าอาณาจักรคลื่นเรืองรองกักตัวบำเพ็ญเพียรมานานกว่าหกสิบปี จะมายังสถานที่เล็กๆ เช่นอาณาจักรนภาจันทร์ด้วยเหตุอันใด?”“ข้าเพียงเห็นสัญลักษณ์เท่านั้น กาลก่อนข้าเคยอาศัยอยู่ในอาณาจักรคลื่นเรืองรองช่วงหนึ่ง จึงจดจำสัญลักษณ์นี้ได้” บุรุษชุดเงินกล่าวอย่างเยือกเย็นเห็นสีหน้าหวาดกลัวของสหายร่วมกลุ่ม มันกล่าวอย่างยิ้มแย้ม “ทุกท่าน อย่าได้วิตกมากเกินไป เจ้าอาณาจักรคลื่นเรืองรองไม่ถามไถ่เรื่องราวทางโลกมาหลายสิบปีแล้วไม่น่าจะใช่มันมาด้วยตนเอง คาดว่าสมควรเป็นศิษย์ของมันหรือผู้ใต้บังคับบัญชาเสียมากกว่า”ใบหน้าทุกคนค่อยคลายลง คนผู้หนึ่งกล่าวว่า “ตราบเท่าที่ผู้มาไม่ใช่เจ้าอาณาจักรคลื่นเรืองรอง ข้าหาได้หวั่นเกรงไม่”“ใช่แล้ว ใช่แล้ว!” ผู้อื่นรีบเห็นพ้อง“ไฉนอาณาจักรคลื่นเรืองรองเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย?” นักพรตชุดเหลืองขมวดคิ้วนิ่วหน้า“ผู้อาวุโสท่านลืมเลือนแล้วหรือไร อาณาจักรนภาจันทร์เป็นหนึ่งในอาณาจักรใต้อำนาจของอาณาจักรคลื่นเรืองรอง กระทั่งผู้น้องยังทราบความนัยของดาวพร่างกลางทิวา เช่นนั้นก็ไม่แปลกอันใดที่พวกมันก็ล่วงรู้เช่นเดียวกัน” บุรุษชุดเงินตอบเรียบๆทันใดนั้นนักพรตชุดเหลืองกับบุรุษชุดเงินสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ตวาดขึ้นพร้อมกัน “ผู้ใด!”พวกมันพุ่งทะยานออกไปด้านนอกดุจกระบี่เล่มหนึ่ง เห็นในลานบ้านว่างเ
