ปล่า ไม่มีสิ่งใดเลย นักพรตชุดเหลืองเหินร่างขึ้นสู่ท้องฟั้า กวาดตาสำรวจรอบด้านครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับลงมา มันส่ายศีรษะให้บุรุษชุดเงิน พวกมันทั้งคู่ดวงตาทอแววแตกตื่น ท่าทีเคร่งขรึมจริงจัง ไม่เหลือเค้าความปลอดโปร่งเช่นก่อนหน้าคนอื่นๆ พากันวิ่งออกมาถามไถ่สถานการณ์ ยามนี้ทั้งคู่สีหน้าท่าทีกลับมาเป็นปกติบุรุษชุดเงินกล่าวว่า “ไม่มีใด เพียงแค่สัญญาณเตือนผิดพลาด”ได้ยินดังนั้น กลุ่มคนพากันระบายลมหายใจอย่างโล่งอก สนทนาพลางเดินกลับเข้าไปในห้อง นักพรตชุดเหลืองตามเข้าไปหลังสุด ก่อนจะเข้าไปในห้อง มันยังหันมากวาดตามองอีกรอบหนึ่ง จากนั้นเดินหายเข้าไปหลายอึดใจให้หลัง ภายใต้เงามืดมุมหนึ่ง ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ เป็นบุรุษชุดขาว หลินเชียนมันเปิดเผยแววตาครุ่นคิดแวบหนึ่ง ก่อนจะหายวับไปภายในหอตงฝู ทุกผู้คนรวมตัวกันอยู่ที่นี่ เทียนซงจื่อในฐานะเจ้าของสถานที่นั่งบนเก้าอี้ตัวแรก มีหวีปั๋ายยืนนอบน้อมอยู่ด้านข้าง ถัดจากมันเป็นผู้คนหกคนนั่งเรียงรายตามลำดับ แต่ละคนดื่มชาตามสบาย“คราวนี้ต้องรบกวนท่านจริงๆ ” ผู้กล่าววาจาเป็นโฉมสะคราญนางหนึ่ง ดวงตากระจ่างสุกใส ฟันขาวสะอาดเรียงสวย แช่มช้อยสง่างามถึงที่สุด นกน้อยสีเหลืองอร่ามตัวหนึ่งเกาะอยู่บนบ่านาง เจ้านกน้อยจ้องมองทุกผู้คนอย่างอยากรู้อยากเห็น“อวิ๋นเสียเซียนจื่อ*เกรงอกเกรงใจเกินไปแล้ว” เทียนซงจื่อกล่าวพลางหัวร่อ“สถานที่อันต่ำต้อยของข้าสามารถต้อนรับยอดฝีมือมากม
