เอ้อระเหยลอยชายพามันเข้ามาอย่างสะดวกดาย เจ้าผู้นี้มีความสามารถอยู่บ้างจริงๆ จั่วม่อคิดผูเยากล่าวอย่างดูหมิ่น “เพียงแค่สำนักกระบี่สุญตากระจ้อยร่อยนี่ ข้าเพียงกวาดตามองแวบเดียวก็ทราบ” จากนั้นมันบอกจั่วม่อว่า “ต่อไปเราจะมาเที่ยวชมสถานที่แห่งนี้เป็นครั้งคราว”“มาที่นี่อีก?” จั่วม่อตาเบิกกว้าง มันส่ายหน้าระรัวอย่างไม่ลังเล “ไม่มีทาง! เจ้าทราบหรือไม่ว่าวันนี้ผลาญจิงสือไปมากมายเท่าใด? สี่ชิ้นจิงสือระดับสาม! สี่ชิ้นเชียวนะ!ทราบหรือไม่ว่าข้าต้องหลอมกลั่นเม็ดยาอีกาทองคำมากมายเท่าใดจึงจะแลกจิงสือระดับสามมาได้สี่ชิ้น? แต่เจ้า…เจ้าผลาญมันในพริบตา……”ผูเยามองอย่างเหยียดหยาม “นั่นเพียงแสดงให้เห็นว่าเจ้าเป็นเศษสวะผู้หนึ่ง ทำกำไรจิงสือประสาอะไร ไยยากเย็นราวกับคลอดทารกผู้หนึ่ง อสูรฟั้าผู้สูงส่งเยี่ยงข้า กลับต้องมาพบพานสวะเช่นเจ้า เฮ้อ……”จั่วม่อไม่ลังเลเลยที่จะขัดจังหวะผูเยา มันก็กล่าวด้วยน้ำเสียงดูถูกเหยียดหยามไม่ต่างกัน “หึ หากเก่งกล้าสามารถจริง ไฉนไม่ทำงานหาจิงสือเอง! ไหนคุยโอ่ว่าเป็นอสูรฟั้า? เป็นไร? เป็นถึงอสูรฟั้าผู้ยิ่งใหญ่แต่กลับมาคอยฉกชิงจิงสือจากข้า เช่นนั้นยังจะมีหน้ามาภาคภูมิใจอันใด!” กล่าวไปกล่าวไป ราวกับความไม่พอใจที่สะสมมานานพลันระเบิดขึ้นในคราวเดียว “เกอต้องทำงานหนักจนเลือดตาแทบกระเด็นเพื่อหาจิงสือ แต่ละชิ้นแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและหยดเลือด แล้วเจ้าเล่า เจ้าประเสริฐยิ่ง เจ้าเพียงแค่กวาดมัน
