ด้“ถ้ำกระบี่นี้มีสิบแปดชั้น” ผูเยาส่งสายตารังเกียจเหยียดหยามไปทางจั่วม่อ “ศิษย์พี่เหวยเสิ้งของเจ้าลงไปถึงชั้นสิบหกแล้ว หากเจ้ามีความสามารถได้สักครึ่งหนึ่งของศิษย์พี่ของเจ้า ข้ายังจะต้องมาตกอยู่ในสภาพน่าสังเวชเช่นนี้อีกหรือ?” กล่าวไปกล่าวไป ชักมีโทสะคุกรุ่น “ข้า อสูรฟั้าผู้สง่างาม ต้องมาตกต่ำถึงปานนี้ ช่างน่าอับอายเหลือที่จะกล่าวแล้ว!”จั่วม่อแทนที่จะขุ่นเคือง พอเห็นผูเยาแสดงท่าทีเหมือนเช่นปกติ ด้วยเหตุผลบางประการ มันกลับรู้สึกคลายใจลงไม่น้อย โต้กลับอย่างดุเดือดทันควัน เยาะเย้ยว่า “นั่นไม่ใช่เรื่องของข้า! อสูรฟั้าอันใด? ไม่ใช่ว่าถูกอาจารย์ลุงไล่ฟันจนหางจุกก้นหรอกหรือ?เฮอะ เจ้าก็ข่มเหงรังแกได้แต่เด็กน้อยด่านจู้จีอย่างข้าเท่านั้นละ” พอกล่าวออกมาก็แก้คำพูดทันที “เอ๊ะ ไม่ถูกต้อง ตอนนั้นเกอเป็นแค่เด็กน้อยด่านเลี่ยนชี่เท่านั้น! ยังจะมีหน้ามาคุยโตโอ้อวดอีก!”ผูเยาก็ไม่มีโทสะ แต่กลับหัวร่อฮิฮะ “สถานที่นี้ดีจริงๆ มีพลังหยินอุดมสมบูรณ์มากอ้า ช่างสุขสบายกระไรเช่นนี้! มีกระทั่งดวงวิญญาณ แม้ว่าจะเป็นดวงวิญญาณที่ไม่สมบูรณ์ก็ตาม แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไร”“เจ้าค้นพบสถานที่นี้ได้อย่างไร?” จั่วม่ออยากรู้เรื่องนี้มาก ถ้ำกระบี่ถูกเก็บเป็นความลับสุดยอด มันอยู่ที่นี่มาสองปีแล้ว แต่ไม่เคยระแคะระคายว่าถ้ำกระบี่อยู่ที่ใด แต่ผูเยากลับสามารถค้นพบ ฟังว่าจะเปิดถ้ำกระบี่ต้องใช้ยอดคนด่านจินตันสองคนร่วมมือกันทว่าผูเยา
