ันเพิ่มพูนขึ้น เพลงกระบี่เพลิงธาราของมันก็จะยิ่งทรงพลังมากยิ่งขึ้น การควบคุมบังคับใช้น้ำจะยิ่งง่ายดายกว่าเดิมแต่จั่วม่อไม่มีเวลาหลอมกลั่นเม็ดยาเมฆาเยือกแข็งเป็นการชั่วคราว เนื่องเพราะมันยังมีหนี้สินท่วมหัว!เม็ดยาอีกาทองคำ……เมื่อใดที่นึกถึงเม็ดยาอีกาทองคำจำนวนมหาศาลที่ต้องหลอมกลั่นให้เสร็จสิ้น จั่วม่อหน้ามืดวิงเวียนอยากจะสลบไสลไปในบัดดลอย่างไรก็ตาม วันนี้ลืมๆ มันไปเสียเถอะ จั่วม่อมุดหัวขึ้นเตียง หลับสนิทไปแทบจะในทันทีรุ่งเช้าวันต่อมา จั่วม่อตื่นขึ้นอย่างแช่มชื่นและเริ่มต้นวันแห่งการหลอมกลั่นอันบ้าคลั่งของมัน สวี่ฉิงดูเหมือนจะตระหนักดีถึงเรื่องนี้เช่นกัน และตระเตรียมส่วนผสมกองโตสำหรับเม็ดยาราชันธัญพืชไว้ล่วงหน้าเหม่อมองวัตถุดิบกองเท่าภูเขาอยู่ตรงหน้า จั่วม่ออยากร่ำไห้แต่ไร้น้ำตา มันบังคับตัวเองให้เริ่มลงมือ!ในเวลาเดียวกัน ไม่ไกลจากตงฝู กลุ่มคนพลันปรากฏตัวขึ้นภายในหุบเขาแห่งหนึ่งอาภรณ์ที่สวมใส่ล้วนแตกต่างหลากหลาย เช่นเดียวกันกับสีหน้าท่าทีของพวกมัน“อยู่ใกล้ๆ นี่เอง” หนึ่งในกลุ่มคนกล่าว ใบหน้าจริงจัง “แต่ก็ยากจะเจาะจงตำแหน่งที่แน่ชัด”“ข้าแน่ใจว่าเป็นที่นี่” ซิวเจ่อชุดเหลืองแค่นเสียงอย่างเย็นชาและกล่าวสืบต่อ “อีกสิบสองเมืองพวกเราล้วนตรวจสอบผ่านมาแล้ว ไม่ใช่ตงฝู ยังจะเป็นที่ใดอีก?”สายตาของคนอื่นๆ ทั้งหมดจ้องไปยังบุรุษชุดสีเงินเป็นตาเดียว มันคล้ายจะเป็นผู้นำกลุ่ม สีหน้าราบเรียบ ท่วงท่าไม่
