จั่วม่อย่องมาถึงหน้าประตูกระท่อมหญ้าอย่างระมัดระวัง คนตึงเครียดราวกับเส้นเชือกเขม็งเกลียว หากมีแรงกระทำจากภายนอกสักเล็กน้อย เกรงว่าคงขาดผึงในบัดดลมันสูดลมหายใจลึก แม้ว่าจะทะลวงถึงขั้นลมหายใจที่สองของเคล็ดบำเพ็ญสูดปราณก่อนกำเนิด และไม่ต้องอาศัยจมูกปากหายใจ แต่เมื่อรู้สึกร้อนรนกระวนกระวาย มันยังคงสูดลมหายใจลึกตามรูปแบบอันเคยชินโดยไม่รู้ตัว เพื่อสงบอารมณ์ สักครู่จิตใจค่อยเยือกเย็นลง มันค้อมกายคำนับไปยังประตูไม้ของกระท่อมหญ้า “ศิษย์จั่วม่อ คารวะอาจารย์ลุง!”“เข้ามา!” สุ้มเสียงเย็นเยือกอาจารย์ลุงซินหยานดังออกมาจากในกระท่อมประตูไม้เปิดออกอย่างไร้เสียง ภายในกระท่อมปกคลุมด้วยความมืดผืนหนึ่ง ในใจจั่วม่ออดตึงเครียดขึ้นมาอีกรอบไม่ได้ มันรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปข้างในการตกแต่งกระท่อมเรียบง่ายสมถะถึงที่สุด มีเพียงเสื่อสมาธิผืนเดียวเท่านั้นนอกเหนือจากนี้ไม่มีอะไรอื่นอีก อาจารย์ลุงซินหยานนั่งอยู่บนเสื่อสมาธิ แสงแดดลำเล็กๆ ส่องลอดเข้ามาในกระท่อมหญ้า ฉายลงไปบนร่างของอาจารย์ลุงซินหยาน ทั้งร่างของอาจารย์ลุงคล้ายอยู่ภายใต้รัศมีแสงอาทิตย์ แต่ใบหน้ามันกลับซ่อนอยู่ในเงาของปอยผมที่หน้าผาก ไม่อาจมองเห็นได้ชัดเจน จนกระทั่งมันลืมตาขึ้นภายใต้เงามืด น้ำแข็งเย็นสองจุดสว่างเรืองขึ้น ด้วยเหตุผลบางประการ จั่วม่อรู้สึกเย็นเยียบไปถึงไขสันหลัง แผ่ซ่านจากส่วนล่างสุดไปยังบนสุด กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งแน่นตัวแข็งทื่อไปทั้งร
