่าง“เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจ” สุ้มเสียงของซินหยานไม่ต่างอันใดกับหมอกเย็น แทรกซึมผ่านผิวหนังลงไปในหัวใจของจั่วม่อ เย็นจนมันแทบขยับตัวไม่ได้“เจ้าไม่ได้มีพรสวรรค์ใดๆ ทางด้านกระบี่” ซินหยานกล่าวเรียบเรื่อยจั่วม่อหัวใจเขม็งแน่น ฉับพลันนั้นมันรู้สึกแทบลืมหายใจ หวาดผวา ราวกับกระแสน้ำท่วมทะลวงเขื่อน ทะลุผ่านแนวปั้องกันทางจิตวิทยาของมันในทันที นี่…อาจารย์ลุงค้นพบมันแล้วหรือไม่?“เจ้าสามารถบรรลุเจตจำนงกระบี่ภายในสามเดือน นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้ข้าประหลาดใจ” ซินหยานละสายตาจากจั่วม่อ พริ้มตาปิดลงช้าๆ น้ำแข็งเย็นเรืองรองสองจุดเลือนหายไปในเงามืด “ข้าไม่สนใจโชควาสนาที่เจ้าได้ประสบมา แต่เจ้าต้องจำไว้ ในอนาคตหากเจ้ากระทำสิ่งที่ผิดต่อสำนัก ข้าจะสังหารเจ้าด้วยกระบี่ของข้า”น้ำเสียงสงบเยือกเย็นถึงที่สุด ราวกับกำลังเล่าถึงสภาพดินฟั้าอากาศจั่วม่อประหนึ่งจู่ๆ ก็พุ่งจากนรกขึ้นสวรรค์ในรวดเดียว ความประหลาดใจอันน่ายินดีนี้ทำให้มันตะลึงงันไปครู่ใหญ่ มันเตรียมจะยืดคอรอรับคมกระบี่อยู่แล้วเชียว มันคาดเดาว่าอาจารย์ลุงรองได้มองทะลุผ่านมันแล้ว และพบเห็นผูเยาอยู่ในทะเลแห่งจิตสำนึกของมันกล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นคลายตัวลงในทันที จั่วม่อรู้สึกร่างอ่อนยวบ ความกลัวที่อ้อยอิ่งอยู่ในใจประดุจน้ำท่วมขัง เกือบจะกลืนกินมันลงไป สองเท้าอ่อนร่วนบอบช้ำแทบจะยืนไม่อยู่“ศิษย์ทราบแล้ว!” จั่วม่อรีบตอบรับ จิตใจมั่นคงขึ้นเล็กน้อย“เคล็ดกระบี่เพลิงธา
