ปกติอย่างรวดเร็ว ตลอดทั้งวันนี้หลังจากเผชิญกับสภาวะอารมณ์ผันผวนขึ้นๆ ลงๆ ร่างกายมันก็รู้สึกเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้าง ปรารถนาจะพักผ่อนสักคราอย่างไรก็ตาม เมื่อมันเดินมาถึงปากทางเข้าหุบเขาลมตะวันตก สองเท้าชะงักกึก คนแข็งค้างอยู่กับที่“ไอ๊ย่า! ศิษย์พี่จั่วม่อ ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว ในการทดสอบของสำนักศิษย์พี่ร้ายกาจยิ่ง ศิษย์น้องผู้นี้มาร่วมยินดีกับศิษย์พี่โดยเฉพาะ นี่เป็นของขวัญเล็กน้อย… …”“ศิษย์พี่จำข้าได้หรือไม่? ปีนั้นหากไม่ใช่เคล็ดเมฆฝนหล่นรินของศิษย์พี่ เกรงว่าข้าคงถูกขับออกจากสำนักไปแล้ว ผู้น้องยังคงจดจำได้แม่น… …”“ศิษย์พี่ น้องสาวจากดอยตะวันออกของเรา… …”มองไปยังฝูงชนแออัดยัดเยียด จั่วม่อรู้สึกศีรษะลั่นอึงอลปากทางเข้าหุบเขาลมตะวันตกถูกปิดกั้นไว้อย่างสิ้นเชิง ฉากนี้ยังสับสนวุ่นวายยิ่งกว่าครั้งที่มันเข้าเป็นศิษย์ฝั่ายในเสียอีก แม้แต่ของกำนัลที่พวกมันตระเตรียมมาก็ยังล้ำค่ากว่าคราวก่อน ศิษย์ฝั่ายนอกบางคนซึ่งมีพื้นฐานตระกูลที่ดีได้ใช้จ่ายเงินทองไปเป็นจำนวนมากมันจำเป็นต้องพักผ่อนอย่างเร่งด่วน จั่วม่อรู้สึกเหมือนศีรษะกำลังจะระเบิด“หยุดโหวกเหวกกันเสียที!” ทันใดนั้นเสียงหนึ่งตวาดดังสะท้อน ทุกผู้คนหุบปากทันควันเห็นสวี่อี้นำสตรีสองนางร่วมทางมา จั่วม่อเห็นอย่างชัดเจนว่าเป็นต้าซือเจี่ยกงซุนฉิงกับศิษย์พี่หญิงซวีอีเซี่ย ผู้ที่ส่งเสียงตวาดเป็นศิษย์พี่สวี่อี้เอง สวี่อี้โบกมือไล่ “ออกไปให้หมด”เหล่าศิ
