อ๊าก เจ็บเป็นบ้า!ตะกายขึ้นมาอีกหน มันยังคงจ้องเขม็งไปทางหลัวหลี เสียงหัวร่อครื้นเครงดังจากรอบข้าง มันไม่ได้ยินแม้แต่น้อย!หลัวหลีย่อมไม่ปล่อยให้จั่วม่อพักหายใจ ปราณกระบี่สายแล้วสายเล่าโหมฟาดฟันไม่หยุดยั้ง!ทีละชิ้นทีละชิ้น เศษผ้าปลิวลิ่วขึ้นฟั้าไม่ขาดสาย!จั่วม่อเสื้อผ้าขาดกระจุยแทบกลายเป็นเศษผ้า ร่างกายเต็มไปด้วยฝุั่นละอองและสิ่งสกปรก ผิวหนังบางส่วนชโลมไปด้วยเลือด สภาพมันไม่ผิดอันใดกับขอทานผู้หนึ่ง!ไม่มีผู้ใดหัวร่อออกอีกแล้ว ทั่วทั้งลานประลองเงียบกริบดุจปั่าช้า ศิษย์ฝั่ายนอกหลายคนแทบทนดูไม่ไหวเสี่ยวกั่วกัดริมฝีปากจนห้อเลือด น้ำตาไม่ทราบไหลหลั่งมาจากที่ใด หลี่อิงฟั่งดวงตาแทบลุกเป็นไฟครึ่งหมอบครึ่งคลานอยู่บนพื้น จั่วม่อหอบหายใจอย่างหนักหน่วง แต่ยังถลึงตากว้างจ้องมองหลัวหลีไม่คลาดสายตาแม้แต่แวบเดียว!โสตประสาทมันไม่ยินยลสำเนียงใด ลมหายใจถี่กระชั้น ลำคอแห้งผากแผดเผาจั่วม่อไม่สังเกตเห็นอาการเหล่านี้ เช่นเดียวกับที่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นประกายความตื่นเต้นที่วาบขึ้นในดวงตามันจับได้แล้ว!
