่วม่อไม่มีทางพึ่งพาอาศัยตัวเองแก้ปัญหานี้ได้ ดังนั้นมันได้แต่ไปหาผูเยา“เฮะเฮะ อยากรู้งั้นเหรอ? อาฮ่า” ผูเยาแย้มยิ้มมีเสน่ห์จั่วม่อโยนจิงสือที่มันได้มาจากการขายเม็ดยาอีกาทองคำให้ผูเยาอย่างรู้งาน“อ๊า ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของเราจะลึกล้ำขึ้นมาอีกขั้น” ผูเยาหัวร่อเบาๆจากนั้นกล่าวราวกับใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวว่า “แน่นอนว่าเจตจำนงกระบี่ของแต่ละเคล็ดวิชาย่อมแตกต่างกันเป็นธรรมชาติ มัวแต่คิดเรื่องโง่เง่าบัดซบนี่หาอันใด? ไฉนไม่เอาเวลาไปทำความเข้าใจเจตจำนงกระบี่เพลิงธาราเสียเลย เพียงแค่หาแม่น้ำสักแห่ง กระโดดลงไปดูว่าน้ำคืออะไร โอ้ สำหรับไฟ …ที่นี่มีอยู่แล้ว!”จั่วม่อเหลียวมองรอบข้าง เพลิงไฟสีแดงเข้มคล้ายกระโจนขึ้นเรียกร้องความสนใจเปลวไฟลุกโชนพุ่งสูงขึ้นในพริบตา“เบิกตาให้กว้าง จ้องดูให้ดี อย่าได้กะพริบตา ครั้งต่อไปเจ้าจะต้องจ่ายเงิน” เสียงผูเยาดังออกมาจากในทะเลเพลิงตลอดทั้งจิตสำนึกลุกเป็นไฟแดงฉาน เปลวไฟสะบัดพลิ้วเต้นระริก เพลิงสีแดงเข้มเหลือคณานับลอยละล่องขึ้นเป็นกลุ่มๆ อย่างแช่มช้า ประหนึ่งบุปผาสีเพลิงนับไม่ถ้วนค่อยๆ แย้มบานคลุมฟั้า แต่ละกลุ่มก้อนเปลวเพลิงกระโดดโลดเร่าไปตามจังหวะพิเศษเฉพาะตัวชนิดหนึ่ง พื้นผิวของเพลิงแดงฉกแลบแปลบปลาบไร้ทิศทางดุจลิ้นอสรพิษอันฉับไวทั่วทั้งท้องนภาเต็มไปด้วยลูกไฟ ทันใดนั้นลูกไฟทั้งหมดก็พุ่งเข้าไปกระจุกรวมกันตรงกลาง กระบวนการทั้งหมดดำเนินไปเงียบเชียบไร้ซึ่งสำเนียงใ
