ด ดุจดั่งสายน้ำไหลรินลงสู่มหานที ไม่ได้เกิดระลอกคลื่นแม้แต่น้อยท่ามกลางทะเลแห่งจิตสำนึกของจั่วม่อ ลูกไฟมหึมาไร้ที่เปรียบลุกไหม้กลางท้องฟั้าส่องสว่างกระทบกระทั่งกับแสงของดวงดาวในความว่างเปล่า ลูกไฟยักษ์ลุกไหม้อย่างเงียบงัน ไม่มีบุปผาเพลิงหลงเหลือให้เห็น มีเพียงดวงอาทิตย์สีแดงปนดำโดดเด่นอยู่กลางนภา สีแดงนั้นแดงพิสุทธิ์ราวกับว่าสร้างขึ้นจากโลหะหลอมเหลวสีแดงเข้ม บางแห่งในสีแดงมีจุดสีดำ บนพื้นผิวทรงกลมของลูกไฟยักษ์เห็นเปลวเพลิงหนาแน่นพ่นประกายแปลบปลาบไม่ขาดสาย“ร้อนมาก” จั่วม่อรู้สึกราวกับมันอยู่ในเตา คลื่นความร้อนถาโถมเข้ามา ทั้งร่างประหนึ่งถูกย่างเหนือกองไฟ แสบร้อนอย่างรุนแรงจั่วม่อได้แต่ยืนตะลึงลานสรรพสิ่งในทะเลแห่งจิตสำนึกล้วนไม่ใช่วัตถุสสาร กระทั่งตนเองยังเป็นเพียงจิตวิญญาณส่วนหนึ่งเท่านั้น เหมือนเปลวไฟเหล่านี้ ที่ผ่านมาแม้ว่าพวกมันจะเข้ารุกรานยึดครองทะเลจิตสำนึก จั่วม่อก็ไม่เคยรู้สึกร้อนอันใด แต่เวลานี้ลูกไฟยักษ์แดงที่เผาผลาญร้อนแรงจนเกือบเป็นสีดำ ทำให้มันรู้สึกหวาดผวาสุดขั้วหัวใจลูกไฟลอยนิ่งกลางเวหาอย่างสงบเงียบ ลุกไหม้โดยไร้สำเนียง แต่ในความเงียบงันแฝงไว้ด้วยความเร่าร้อนอันตรายอันพิสดารประการหนึ่ง บันดาลให้จั่วม่อยิ่งประหวั่นพรั่นพรึง ความเงียบงันนี้คล้ายเปลือกไข่บางเฉียบชั้นหนึ่ง สามารถแตกพินาศได้ตลอดเวลาทันใดนั้นเองลูกไฟยักษ์พลันระเบิดกระจายโดยไม่มีสัญญาณเตือน!จั่วม่อเหม่อมองภา
