กออกมาม้วนหนึ่ง “นี่เป็นเคล็ดกระบี่ไร้ลักษณ์ นำไปฝึกปรือให้ดี”เพียงหลัวหลีได้ยินคำ ‘เคล็ดกระบี่ไร้ลักษณ์’ ถึงกับดวงตาเป็นประกาย“เหวยเสิ้งเข้าสู่ถ้ำกระบี่ ท่านเจ้าสำนักกับเหล่าอาจารย์อาตั้งความหวังไว้ที่มันอย่างสูง ทั้งยังคาดหวังให้มันสามารถฟืนฟูเคล็ดกระบี่สุญตาฉบับสมบูรณ์” ฉินเฉิงเหลือบมองหลัวหลีแวบหนึ่ง “ครั้งหนึ่งมันเคยเป็นข้ารับใช้กระบี่ของเจ้า ไม่ว่าอย่างไรเจ้าไม่อาจพ่ายแพ้มัน”หลัวหลีสีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นน่าเกลียด กำหมัดเกร็งแน่น กระทั่งเล็บจิกเข้าไปในเนื้อยังไม่รู้สึกตัว เรื่องนี้เป็นหนามแหลมทิ่มแทงใจมัน บุคคลอ่อนน้อมน่าสมเพชที่มันเคยเรียกใช้ตามอำเภอใจ มายามนี้ได้รับความสนใจจากสำนักมากเสียยิ่งกว่าตัวมันเองเมื่อใดที่นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ประหนึ่งหนอนแมลงชอนไชกัดกินอยู่ในหัวใจมัน“ในอดีต เคล็ดกระบี่สุญตาถูกแบ่งแยกออกเป็นเคล็ดกระบี่ไร้ลักษณ์กับเคล็ดกระบี่เวิ้งว้าง แต่เมื่อเพลงกระบี่สามารถแยกออกเป็นสองได้ ก็สามารถรวมสองกลับเป็นหนึ่งได้ เหวยเสิ้งอาจมีพรสวรรค์เหนือล้ำกว่าเจ้า แต่ข้าเชื่อมั่นในพรสวรรค์ของศิษย์น้องเสมอ” ฉินเฉิงเน้นย้ำช้าๆ ทีละคำ “ข้าหวังว่าในมือของศิษย์น้อง เคล็ดกระบี่เล่มนี้จะสามารถช่วยกอบกู้ศักดิ์ศรีของท่านปฐมาจารย์คืนมาได้”หลัวหลีหายใจหอบกระชั้น จ้องมองไปยังม้วนคัมภีร์หยกในมือ สีหน้าแปรเปลี่ยนกลับกลายไม่หยุดยั้งเคล็ดกระบี่สุญตาเป็นนามที่มันเฝั้าใฝั่ฝันโหยหานับครั้งไ
