านเล่อดังแว่วมาจากนอกหุบเขา จั่วม่อยังไม่ทันจะตอบ อาจารย์ลุงหยานเล่อก็เหาะเข้ามาด้านในครั้นเมื่อหยานเล่อเห็นสภาพจั่วม่อชัดตา แวบแรกก็อึ้งไป จากนั้นค่อยหัวร่อ “อ้อศิษย์หลานทุ่มเทจริงๆ ดูท่าการทดสอบของสำนักปีนี้น่าคาดหวังไม่เบา”“คารวะอาจารย์ลุง!” จั่วม่อไม่กล้าเฉื่อยชา แม้ว่าทั้งร่างจะเจ็บร้าวไปทั่ว แต่ยังรีบค้อมกายทักทายหยานเล่อเห็นปลอกแขนบนท่อนแขนของจั่วม่อ แล้วพลันนึกถึงสวี่อี้ที่สวนทางกันนอกหุบเขา มันอดก่นด่าอยู่ในใจไม่ได้ เจ้าเด็กบ้าสวี่อี้ปกติสุภาพเรียบร้อย แต่ไฉนฝีเท้าว่องไวปานนี้? ถึงกับกล้าตัดหน้าข้าเชียวหรือ“เมื่อสักครู่ข้าพบศิษย์พี่สวี่อี้ของเจ้า มันสมควรมาสั่งซื้อเม็ดยากล้าแกร่งเกรียงไกรของเจ้ากระมัง”“ฮะ อาจารย์ลุงทราบได้อย่างไร?” ในเหล่าผู้อาวุโส ผู้ที่จั่วม่อรู้สึกสนิทใจด้วยที่สุดคืออาจารย์ลุงหยานเล่อเอง“ฮาฮา มันต้องการซื้อจำนวนเท่าใด?” หยานเล่อไม่ตอบแต่กลับย้อนถาม“หนึ่งร้อยเม็ด”อย่างที่คาดไว้เชียว เหมือนกับศิษย์พี่รองไม่มีผิด ลงมือเพียงหนึ่งกระบวนท่าแต่ร้ายกาจมาก! หยานเล่อสบถในใจ แต่รอยยิ้มบนใบหน้ามันยิ่งชวนสนิทสนมกว่าเดิม“อาจารย์ลุงมาวันนี้ก็เพราะเม็ดยากล้าแกร่งเกรียงไกรเช่นเดียวกัน”จั่วม่อผู้ที่สติสัมปชัญญะเพิ่งกลับมาสู่ร่าง ทันใดนั้นก็นิ่งงันไป“เม็ดยากล้าแกร่งเกรียงไกรของเจ้าใช่มีแก่นสารดวงอาทิตย์ผสมรวมอยู่ด้วยหรือไม่?” หยานเล่อถามพลางจ้องเขม็ง“ใช่แล้วอาจารย์ลุง” จั
