์ โทสะในใจนางก็ระเบิดขึ้น ต้องเป็นฝีมือของมันผู้นี้แน่! มิเช่นนั้นท่านอาจารย์จะทราบเรื่องหุบเขาหมอกเย็นเยือกได้อย่างไร คิดไปคิดมานางก็ยิ่งรู้สึกว่าเจ้าหน้าผีผู้นี้ ทั้งน่าชังและน่าแค้นใจอย่างบอกไม่ถูกศิษย์ฝั่ายนอกผู้หนึ่งกล้าเล่นเล่ห์กลกับคุณหนูผู้นี้?นางเลิกคิ้วสูงชัน ไม่กล่าวอะไรสักคำก็ตวัดมือตบหน้าจั่วม่ออย่างดุดัน!จั่วม่อผู้คอยระแวดระวังอยู่แล้วก็ตอบสนองทันควัน คว้าจับข้อมือห่าวหมิ่นไว้ ถามด้วยเสียงต่ำ “ศิษย์พี่หญิง ท่านจะทำอะไร?”จั่วม่อโทสะก็ลุกฮือโหม ก่อนหน้านี้มันอับจนหนทางเมื่อต้องเผชิญเรื่องราวเช่นนี้แต่บัดนี้ไม่ใช่แล้ว ทั้งสองฝั่ายมีสถานะเท่าเทียมกัน มันแม้ไม่เคยคิดระรานผู้ใดก่อน แต่ไม่จำเป็นต้องกล้ำกลืนฝืนทนอีก“เจ้ากล้า!” ห่าวหมิ่นกัดฟันกรอด เดือดดาลถึงที่สุด “แม้แต่เศษสวะอย่างเจ้ายังกล้ารุกรานข้า!” นางกล่าวยังไม่ทันจบคำ มือซ้ายที่ยังว่างก็สะบัดฟาดขึ้นมาอีกหน ไม่ปล่อยให้จั่วม่อได้มีโอกาสกล่าววาจาจั่วม่อม่านตาหดแคบลง ดวงตากลับกลายเป็นเย็นเยียบ มือขวาที่ผ่านการฝึกปรือกระบวนท่าดรรชนีมานับครั้งไม่ถ้วน คล่องแคล่วรวดเร็วเป็นอย่างยิ่ง มือซ้ายของห่าวหมิ่นยังไม่ทันบรรลุถึง นางทันใดนั้นก็รู้สึกสายตามืดวูบ เสียงดังเพียะ หน้าสะบัดเริด ถูกจั่วม่อตบอย่างถนัดถนี่หลังโดนตบดังสนั่น ห่าวหมิ่นยืนอึ้งงัน ใบหน้านางทั้งเจ็บปวดทั้งแสบร้อน นางเหม่อมองจั่วม่ออย่างไม่เชื่อสายตาสวี่ฉิงผู้ซึ่งบังเอ
