ิญออกมาจากลาน พอดีพบเห็นภาพเหตุการณ์นี้เข้า นางเกือบจะกรีดร้องอย่างตื่นตระหนก แต่นางปฏิกิริยาว่องไว รีบตระครุบปิดปากตัวเองทันเวลาจั่วม่อมองห่าวหมิ่นอย่างเย็นชา สุ้มเสียงเย็นยะเยือก “ศิษย์พี่หญิงท่านตื่นแล้วกระมัง?”มันจ้องมองห่าวหมิ่นอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง จากนั้นปล่อยข้อมือนาง ก้าวถอยห่าง ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด เมื่อห่าวหมิ่นเห็นสายตาของจั่วม่อ นางถึงกับแข็งทื่ออย่างสิ้นเชิงร่างเย็นเฉียบ สั่นสะท้านไปทั้งกาย ใบหน้าบัดเดี๋ยวแดงบัดเดี๋ยวเขียว หวาดกลัว อับอายเคียดแค้น ผสมปนเปกันไปหมด ถึงกับหลงลืมกล่าววาจาไปเลยทีเดียว“อ้อ ใช่แล้ว ศิษย์พี่หญิงเพิ่งกลับมา อาจจะยังไม่ทราบ” จั่วม่อซึ่งหมุนตัวไปหยุดชะงักกลางครันและกล่าวอย่างเย็นชา “น้องชายผู้นี้โชคดี ได้เข้าเป็นศิษย์ฝั่ายในมิหนำซ้ำยังเป็นศิษย์ร่วมอาจารย์เดียวกันกับท่านเพื่อร่ำเรียนวิชาหลอมกลั่นโอสถ”มันหันใบหน้าผีดิบกลับมา แสยะยิ้มแยกเขี้ยว เผยฟันขาวน่าขนลุกสองแถว “ศิษย์พี่หญิง ฝากตัวด้วย”สวี่ฉิงเบิกตากว้าง มองดูจั่วม่อเดินจากไป เหตุการณ์ฉากนี้ส่งผลกระทบกระเทือนต่อนางมากเกินไป ก่อนที่จั่วม่อจะมา ห่าวหมิ่นเป็นศิษย์ฝั่ายในเพียงผู้เดียวในเรือนขิงหอม นางจึงได้หยิ่งยโสโอหังถึงขีดสุด ทุกผู้คนล้วนหวาดกลัวนาง มิทราบว่าเพราะเหตุใดเมื่อสวี่ฉิงเห็นรอยมือห้านิ้วประทับไว้บนใบหน้าของห่าวหมิ่น พลันรู้สึกสุขสราญบานใจจนบอกไม่ถูก!เหลือบมองห่าวหมิ่นที่ยังยืนซึมเซา
